สวัสดีค่ะ คุณแผ่นดิน

เห็นบันทึกคุณแผ่นดินบันทึกนี้  แล้วอยากเล่าความรู้สึก ที่ดิฉันเคยคิดเองเออเอง    เลยวิ่งจู๊ดมาเล่าให้ฟัง   อยากเล่าอะค่ะ 

ดิฉันชอบเขียนบทความตามใจตัว   คือการแสดงความคิดเห็นต่อเรื่องใดเรื่องหนึ่ง มักเป็นเรื่องที่ดิฉันประสบมาและคิด คิดแล้วก็เขียน ตอนเขียนก็สนุก  เขียนเองสนุกเอง   เป็นบทความตามใจ(ฉัน)  เดาไม่ถูกจริงๆว่าคนอ่านจะรู้สึกอย่างไร  เพราะตอนเขียนนั้น ได้เอาความรู้สึกของตนเองเป็นสรณะ

ขณะเดียวกัน  ดิฉันเขียนเรื่อง"การรู้เท่าทันการสื่อสาร" ในลักษณะการบอกเล่าอย่างไม่เป็นวิชาการ  ดิฉันฝึกเด็กมากับมือเป็นสิบปี  และเห็นผล  จนออกจะมั่นใจว่าเรื่องนี้ จะเป็นที่เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว ในวงศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน   จะได้ร่วมกันพัฒนาให้เป็นงานฝึกคน ส่งไม้ต่อมือ  ต่อเนื่องกันไป  

ปรากฏว่าพูดกับใครๆก็ไม่พูดด้วย  เขียนไปเพื่อนก็ไม่อ่านแม้แต่คนเดียว   ง้อแล้วง้ออีกก็ไม่อ่าน  จนดิฉันขำตัวเองว่าเรานี่ก็เพ้อเจ้อคนเดียวได้เป็นสิบปี   เลยไปเขียนออกอากาศ และไม่มีคนอ่านอยู่ดี  แต่ก็มันส์ดีตามประสาเรา 

ข้อคิดที่ดิฉันได้เห็นกับตัวเป็นๆ  ก็คือถ้าเราคนเขียน  อ่านแล้วสนุก  หรือรู้สึกว่าดี  คนอ่านอาจไม่จำเป็นต้องรู้สึกเหมือนเราทุกคนไป

และการเลือกรูปแบบการเขียน    เพื่อนำเสนอข้อเขียนแต่ละประเภท  ขึ้นอยู่กับจุดมุ่งหมาย  ว่าเราต้องการนำเสนอเพื่ออะไร  พอจุดมุ่งหมายชัด  ก็เลือกรูปแบบการนำเสนอให้สอดรับกับจุดมุ่งหมาย  เพื่อให้การนำเสนอนั้นๆ เกิดประสิทธิผล (อันนี้จำมาจากหนังสือหลักการเขียนเล่มใดเล่มหนึ่ง)

การนำเสนอแบบเป็นวิชาการนั้นออกจะน่าเบื่อ  เพราะวิชาการจริงๆ  มันไม่มีอารมณ์ และมันไม่มีอารมณ์   ดิฉันเคยพยายามจะเขียน และพบว่าแทบจะต้องตีลังกาเขียน เพราะมันแข็งเป๊กน่าเบื่อสิ้นดี   แต่มันตีพิมพ์ในวารสารวิชาการได้  เพราะมันไม่มีอารมณ์และความรู้สึกของผู้เขียนเข้าไปเกี่ยวข้อง  ประมาณว่าเป็นวิทยาศาสตร์  วิทยาศาสตร์คือหมดอารมณ์ 
            อันนี้กระซิบกันเฉพาะเรานะคะ    อิอิ

ดิฉันจึงได้เห็นว่า ดิฉันเป็นพวกชอบถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึก มากกว่าวิชาการกลไกล้วนๆ  และจะเขียนแบบมีอารมณ์ได้ดีกว่าแบบหมดอารมณ์  : )  

และได้เห็นด้วยตัวเองว่า วิธีเขียนแบบที่ดิฉันชอบ จะไม่มีวันได้ลงในวารสารวิชาการเลย   และยากมากที่จะเผยแพร่แนวคิดให้เป็นที่ยอมรับได้

ดิฉันจึงได้คำตอบเฉพาะตัวดิฉันนะคะ  คือบางทีก็ต้องตีลังกาเขียน  แปลว่าต้องฝืนใจตัวเอง   ดิฉันอย่ในบทบาทที่ต้องทำให้เป็นวิชาการได้ตามความคาดหวัง   นึกแล้วหนักใจชะมัด.....

เข้ามาเล่าสู่กันฟังเฉยๆนะคะคุณ แผ่นดิน  ดิฉันบ่นเสร็จแล้วก็จะไปเขียนบทความตามใจ(ฉัน)ต่อ  
การได้เขียนอะไรๆตามที่หัวใจเราปรารถนานั้น ทำให้เรามีความสุขขะมัดเลยอะค่ะ   : )