เป็นบันทึกที่กรุ่นด้วยความรัก และสัจธรรมของชีวิต...ช่วงที่แม่ของป่วยมาก และตรงกับช่วงเหตุการณ์ของสึนามิในบ้านเรา...ผมรู้สึกว่า...ความตายเป็นสิ่งที่ทุกคนไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้....แต่ไม่เคยเตรียมพร้อมรับกับความตาย...ผ่านเหตุการณ์นั้นมา...ทุกๆ วัน ...ผมเรียนรู้ที่จะเตรียมรับความตาย....และสิ่งที่เพิ่มเข้ามา คือ การเตรียมชีวิตและความคิดกับการที่จะไม่อยู่ด้วยกันอีกในทุกๆ วัน....ในทุกวันๆ การโอบกอดที่สั่งลา....บันทึกคุณปริมไม่ได้เครียด....อ่านแล้วเบาตัว....ผมคงไม่ทำให้คุณปริมเครียดไปด้วยนะครับ...ขอให้คุณปริมมีความสุขกับชีวิต....ชีวิตที่เลือกเดินและงดงามเสมอครับ