- เมื่อ 2 ปีก่อน มีบทสุนทรพจน์ที่งดงามมากชิ้นหนึ่ง
- เมื่อ สตีฟ จอปส์ ผู้ก่อตั้งแอปเปิล
- กล่าวสุนทรพจน์แก่ผู้สำเร็จการศึกษา จากมหาวิทยาลัยสแตนท์ฟอร์ด
- เขากล่าวว่า เวลาของคนเรามีจำกัด อย่ายอมเสียเวลามีชีวิตอยู่ในชีวิตของคนอื่น จงอย่ามีชีวิตอยู่ด้วยผลจากความคิดคนอื่น และอย่ายอมให้เสียงของคนอื่นๆ มากลบเสียงที่อยู่ภายในตัวของคุณ ที่สำคัญที่สุด คุณต้องมีความกล้าที่จะก้าวไปตามที่หัวใจคุณปรารถนา และสัญชาตญานของคุณจะพาไป
- เพราะหัวใจและสัญชาตญานของคุณรู้ดีว่าคุณต้องการจะเป็นอะไร
- หรือกระทั่งบทที่ว่า
- ความล้มเหลวเป็นยาขม แต่เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับคนไข้ เมื่อชีวิตเล่นตลกกับคุณ จงอย่าสูญเสียความเชื่อมั่นในสิ่งที่คุณรัก สิ่งเดียวที่จะทำให้ลุกขึ้นมาได้นั้น คือความรักในสิ่งที่ทำ ดังนั้น คุณจะต้องหาสิ่งที่คุณรักให้เจอ เพราะวิธีเดียวที่จะทำให้คุณเกิดความพึงพอใจอย่างแท้จริง คือการได้ทำในสิ่งที่คุณเชื่อว่ามันยอมเยี่ยม และวิธีเดียวที่จะทำให้คุณสามารถทำสิ่งที่ยอมเยี่ยมได้ ก็คือ คุณจะต้องรักในสิ่งที่คุณทำ และถ้าหากคุณยังหามันไม่พบ อย่าหยุดหาจนกว่าจะพบ และคุณจะรุ้ได้เอง เมื่อคุณได้ค้นพบสิ่งที่คุณรักแล้ว
- ผมจดประเด็นจากคำสุนทรพจน์นี้ไว้
- และพยายามจะอ่านให้ได้ทุกปี
- เพราะผมเชื่อมั่นว่า ไม่ว่าอายุของชีวิตจะผ่านไปเท่าใด สิ่งที่สำคัญ คือการให้เราได้มีหัวใจที่พร้อมต่อความเปลี่ยนแปลง เผชิญหน้าด้วยหัวใจที่สดใสงดงาม โดยไม่เพียงก่นด่าต่อสภาพแวดล้อม แล้วอธิบายกับตัวเองว่าทำไม่ได้ ทุกอย่างล้วนจำกัด
- แต่ให้ตอบตัวเองว่า ถ้าอย่างนั้นจะทำเช่นไร เพื่อก้าวพ้นจากขีดจำกัดให้ได้
- จนแม้เราจะอายุมากขึ้นในแต่ละวันเพียงใด เราก็ต้องมั่นเพียรที่จะถามตนเอง
- พยายามถามตนเองอยู่ตลอดครับ