สวัสดีค่ะสวัสดี เปิดอ่านเป็นบันทึกแรกของวันนี้ ด้วยความรู้สึกตีบตันในหัวใจ หลายครั้งความว่างจากทรงจำที่ว่างเปล่าเช่นนี้ กลับประทับอยู่ในใจตลอดไป เพราะแท้จริงแล้วบนเนื้อที่ของใจที่เราว่าว่างเปล่ากับเรื่องนั้นๆ กลับอัดแน่นไปด้วยจิตสำนึก ระลึกถึง แต่มันหมดโอกาสหวนกลับไปแล้วต่างหาก เป็นเรื่องเตือนใจได้ว่านับจากนี้ หากยังมีอะไรติดค้าง จงคัดกรองที่จะทำเพื่อกัน กับวันเวลาที่เหลืออย่างจำกัดลงทุกที ขอบคุณบันทึกนี้ที่สุดค่ะ