ศิลปินแห่งชาติที่ฉันชื่นชอบคือ อาจารย์ ถวัลย์ ดัชนี เพราะอาจารย์สามารถวาดตัวละครรามเกียรติ์ได้เกือบทุกตัวโดยตั้งเเต่ที่ อาจารย์เริ่มวาดรูปมาก็ประมาณสามสิบกว่าปีเเล้ว ถ้าฉันได้เจอท่านอยากบอกท่านว่า ท่านเป็นผู้ที่มีความอดทนมากเมื่อตอน ระยะเวลาที่ท่านศึกษาชั้นปริญญาตรีคณะศิลปากรปีที่ท่านได้คะเเนนเพียงสิบห้าคะเเนนจากปีที่หนึ่งซึ่งได้คะเเนนๅจจขึ้นไป เเต่การได้คะเเนนน้อยไม่ได้ทำให้อาจารย์ท้อเเท้ใจเเต่กลับ เปลี่ยนวิธีการวาดของตนเองใหม่ ตอนที่อาจารย์พึ่งกลับจากเมืองนอก ก็พบว่าผลงานของท่านถูกกรีดทำลายเนื่องจากผลงานของท่านออกเเนวลบหลู่ศาสนาพุธททั่นทำให้ท่านไม่วาดผลงาานในประเทศไทยอยู๋หลายปีเเต่ ท่านยังสามารถทำให้คนไทยยอมรับในวิธีการวาดรูปของอาจารย์ได้อีกด้วย อาจารย์ทำได้อย่างไรครับ เเต่สิ่งที่ผมภูมิใจในตัวอาจารย์อีกอย่างหนึ่งคืออาจารย์ได้วาดรูปลงในปราสาทกอททอฟในเยอมันนีได้อย่างไรครับ ซึ่งน่าเสียดาย ปราสาทที่อาจารย์ ถวัลย์วาดไว้ไม่ให้ใครเข้าชมเเล้ว เเต่สิ่งที่อาจารย์ทำให้ผมงงมากก็คืออาจารย์ตอนเด็กๆทำไมต้องกรีดเลือดสา บานว่าจะไปอยู่ดงพญาเย็นตอนโตด้วยครับ จากปรวัติอาจารย์ทำให้ผมรู้ว่ากว่าจะมาเป็นศิลปินเเห่งชาติไทยได้มันไม่ง่ายเลยต้อง ลำบากตั้งเเต่ตอนเรียน กระทั่งตอนทำงานก็ต้องทำให้คนยอมรับในผลงานของผู้วาดอีกด้วย