ศิลปินแห่งชาติที่ฉันชื่นชอบคือ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ท่านเป็นศิลปินแห่งชาติในสาขาวรรณศิลป์ ท่านมีผลงานที่โดดเด่นมากมายทั้งนวนิยาย เรื่องสั้น และสารคดี เช่น สี่แผ่นดิน ไผ่แดง มอม เป็นต้น หากฉันได้พบท่าน (ท่านได้ถึงอสัญกรรมแล้วในปีพ.ศ.2538) ฉันอยากบอกท่านว่าฉันรู้สึกชื่นชมในผลงานเขียนของท่านมาก ท่านเป็นผู้รอบรู้ในทุกด้าน เป็นผู้ที่ใช้ภาษาไทยได้สละสลวย มีการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านตัวหนังสือได้น่าสนใจชวนให้ติดตามอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งหลายท่านเช่นคุณพ่อ คุณแม่ และคุณอาของฉันก็ยืนยันเช่นเดียวกันว่าหนังสือของท่านอ่านสนุกวางไม่ลงจริงๆ

จากชีวิต ประสบการณ์ และผลงานของท่าน ฉันได้เรียนรู้ว่าท่านเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่มีบทบาทสำคัญทางการเมืองของไทย คือเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่ 13 ของไทย และเป็นผู้เปิดสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างไทย-จีน ซึ่งส่งผลให้ไทย-จีนมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกันมาถึงปัจจุบัน ในด้านงานเขียนของท่าน ฉันได้เรียนรู้ว่าท่านเป็นผู้รอบรู้ในหลายสาขาวิชา เป็นนักคิด นักวิเคราะห์ และเป็นผู้ที่มีความละเอียดในการสร้างสรรค์ผลงาน เพราะในการเขียนบทประพันธ์ของท่านไม่ว่าจะเป็นนวนิยายอย่างสี่แผ่นดิน ซูสีไทเฮา หรือสารคดีอย่างเรื่องยิว พม่าเสียเมือง หรือ ถกเขมร เป็นต้น ตัวท่านเองก็ได้ศึกษาประวัติศาสตร์ และมีการค้นคว้าข้อมูลอย่างละเอียดลึกซึ้งแล้ว จึงนำมาถ่ายทอดเป็นผลงานของท่าน และท่านยังเป็นผู้ที่มีวาทะศิลป์ และศิลปะในถ่ายทอดที่ดีเยี่ยมจึงทำให้ผลงานของท่านอ่านสนุก ชวนติดตาม และได้รับการตีพิมพ์หลายครั้ง และนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์และละครให้เราได้ชมกัน นอกจากนี้ท่านยังได้รับการยกย่องจากองค์การยูเนสโกให้เป็นบุคคลสำคัญของโลกใน 4 สาขา คือ ด้านการศึกษา วัฒนธรรม สังคมสาสตร์ และสื่อสารมวลชน นี่เป็นสิ่งที่ยืนยันถึงความสามารถและความรอบรู้ของท่านได้เป็นอย่างดี จากสิ่งเหล่านี้ข้อคิดที่ฉันได้รับคือ ในการทำสิ่งใดก็ตามเราต้องทำด้วยความตั้งใจ ใส่ใจในรายละเอียด กล้าคิดนอกกรอบ มีจิตใจเปิดกว้าง มองสิ่งต่างๆ ในหลายแง่มุม และใช้เหตุผลในการคิดวิเคราะห์ การเป็นนักอ่านช่วยเพิ่มพูนความรู้ ทักษะและมุมมองของเราเสมอ