สมมติว่าถ้าผมได้พบเจอกับศิลปินแห่งชาติคือ อ.เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์เพระผมอยากจะกล่าวชื่นชมท่านในธานะที่ท่านได้มีความเพียรพยายามตั้งใจวาดรูปมาตั้งแต่ยังเป็นเด็กถึงแม้ตอนนั้นท่านยังคงหัวดี้อและเกเรมาตั้งแต่เด็กแต่ท่านก็เป็นคนที่มั่นใจในการวาดภาพของตนเองจนทำให้ท่านได้มาเป็นศิลปินในทุกวันนี้ที่ท่านได้มาเป็นศิลปินในวันนี้ได้เพราะว่าในจิตใจท่านมีความตั้งใจที่จะวาดรูปมาตั้งแต่ยังเล็กท่านคงจะใช่แรงบันดาลใจในการวาดรูปทำให้เป็นกำลังใจในการวาดภาพต่างที่บ่งบอกว่าเป็นผลงานศิลปะที่สวยงามและมีจิตวิญญาณของศิลปินแฝงเข้าไปในผลงานนั้นด้วยยกตัวอย่างเช่น การสร้างวัดร่องขุ่นซึ่งพอท่านเริ่มสร้างก็ได้มีคนเห็นโครงสร้างของวัดเป็นรูปทรงที่มีลวดลายสวยงามงามเพราะเมื่อดูแล้วเหมือนในงานศิลปะจะมีความทุ่มเทในการออกแบบและความพยายามของผู้สร้างที่ตั้งใจให้ได้ผลงานที่สร้างออกมาเป็นสิ่งที่งามมากในสายตาของใครๆและท่านคงผู้ใจที่ได้ทำผลงานนี้ถวายให้แก่วัดซึ่งเป็นความบริสุทธิ์ใจและยังช่วยตัวอย่างให้แก่คนรุ่นหลังและลูกหลานของท่านต่อๆไป สรุปคือจากชีวิตประสมการณ์และผลงานของท่านทำให้ผนได้เรียนรุ้อะไรหลายอย่างเช่นความตั้งใจและความพยายามของท่านและมีความพยายามที่จะสร้างพระอุโบสถ์ถวายแก่เจ้าอาวาส