ความเป็นมาของชาวไทย

พระปฐมเจดีย์

พระปฐมเจดีย์ เป็นเจติยสถานที่ตั้งอยู่ใน ประเทศสุวรรณภูมิ ที่เรียกว่า "แหลมทอง" คือ ประเทศไทย ในปัจจุบัน

ท่านพระอาจารย์มั่น เล่าว่า เมื่อครั้งมีการทำสังคายนาครั้งที่ 3 นั้นพิเศษ คือ มีพระมหากษัตริย์ทรงพระปรีชาสามารถอันกว้างไกล เห็นว่า พระพุทธศาสนา มารวมเป็นกระจุกอยู่ที่ ชมพูทวีป หากมีอันเป็นไปจากเภทภัยต่างๆ พระพุทธศาสนา อาจสูญสิ้นก็ได้ จึงมีพระประสงค์จะเผยแผ่พระพุทธศาสนาไปยังนานาประเทศ สำหรับพระสงฆ์สายต่างๆ ผู้เล่าจะไม่นำมากล่าว จะกล่าวเฉพาะที่มายัง สุวรรณภูมิประเทศ ตามที่ ท่านพระอาจารย์ เล่าให้ฟัง

ท่านที่เป็นหัวหน้ามาสุวรรณภูมิคราวนั้น ตามประวัติศาสตร์ที่ได้จารึกไว้ คือ ท่านพระโสณะ และ ท่านพระอุตตระ

การส่งพระสงฆ์ ไปประกาศพุทธศาสนา คราวสังคายนาครั้งที่ 3  นั้น อย่าเข้าใจว่า จัดแจงบริขารลงในบาตรและย่าม ครองผ้าเสร็จ ก็ออกเดินทางได้ ต้องมีการจัดการเป็นคณะมากพอสมควร รวมทั้ง พระสหจรและสามเณร อุบาสก อุบาสิกา ด้วยเป็นกระบวนใหญ่

การเดินทางรอนแรมระยะไกล ไปต่างประเทศ พระสงฆ์ผู้เป็นหัวหน้า และสหจร ท่านคงมีสายญาติ และ ญาติโยมผู้เคารพนับถือตามไปด้วย คงไม่ปล่อยให้ท่านเหล่านั้น เดินทางไปลำบาก ต้องมีคณะติดตาม เพื่อจะได้คอยช่วยเหลือหุงหาเสบียงอาหาร ในระหว่างเดินทาง อีกอย่างหนึ่ง หากพบภูมิประเทศที่เหมาะสม ก็ตั้งถิ่นฐานแสวงโชคอยู่ที่สุวรรณภูมิประเทศได้ จึงได้พากันมาเป็นกระบวนใหญ่

ชนชาติเจ้า ของถิ่นเดิม ที่อาศัยอยู่ในสุวรรณภูมิประเทศ มีอยู่แล้ว แต่คงไม่มาก หากมีอันตรายจากสัตว์ร้ายและเภทภัยต่างๆ มาย่ำยีเบียดเบียน การป้องกันก็ลำบาก เพราะกำลังไม่พอ นครปฐม คงเป็นที่รวมชุมชน กระบวนการเผยแผ่พระพุทธศาสนา และ นักแสวงโชคจากชมพูทวีป คงเอาที่นั้นเป็นจุดเริ่มต้น ชาวสุวรรณภูมิ ก็คงได้ยินกิตติศัพท์เช่นกัน จึงต้อนรับด้วยความยินดี

การเผยแผ่พระพุทธศาสนาก็ดี การแสวงโชคของญาติโยมที่ตามมาก็ดี ได้รับการสนับสนุนด้วยดี ประกอบกับผืนแผ่นดินก็กว้างใหญ่ไพศาลอุดมสมบูรณ์ ชาวประชาถิ่นเดิม ก็ยอมรับนับถือพระรัตนตรัยและศีล5 มีการสร้างวัดถวาย คงเป็นวัดพระปฐมเจดีย์เดี๋ยวนี้ ส่วนนักแสวงโชค ก็คงประกอบสัมมาอาชีพไปตามความสามารถ และ ปฏิบัติพระสงฆ์ไปด้วยพร้อมๆ กันนี้คือ ชนชาวชมพูทวีป ที่ได้เข้ามาสู่ดินแดนสุวรรณภูมิ เป็นครั้งแรก

นักแสวงโชคเหล่านั้น เมื่อประสบโชคแล้ว แทนที่จะหยุดอยู่แค่นั้น ก็นึกถึงญาติๆ ทางชมพูทวีป กลับไปบอกข่าวสารแก่ญาติๆ จึงมีการอพยพย้ายถิ่นฐานตามกันมาอีก

ลุศักราชประมาณ 500 ถึง 900 ปี หลังพุทธปรินิพพาน อาเพศเหตุร้ายก็เริ่มเกิดขึ้น เนื่องจาก ชนชาติชาวเปอร์เซีย ในปัจจุบัน คือ แถบตะวันออกกลาง เกิดมีลัทธิอย่างหนึ่งขึ้นมาในปัจจุบัน คือ ศาสนาอิสลาม ได้จัดขบวนทัพอันเกรียงไกร รุกรานเข้าสู่ ชมพูทวีป คือ ประเทศอินเดีย ในปัจจุบัน

อินเดีย สมัยนั้นมี สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นสรณะที่พึ่งอาศัยของชาวชมพูทวีปทั้ง 7 รัฐ รวมทั้ง ชาวศากยวงศ์ของพระองค์ อยู่ด้วยกันฉันท์พี่น้อง การเตรียมรบจึงไม่เพียงพอ

เมื่อกองทัพอันเกรียงไกรยกเข้ามา การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์แบบสิ้นชาติก็เกิดขึ้น การหนีตายอย่างทุลักทุเลของรัฐเหล่านั้น จะเป็นอย่างไร มหาวิทยาลัยนาลันทาเอย พระเวฬุวันเอย พระเชตวันเอย บุพพารามเอย รวมทั้ง พระสงฆ์เป็นหมื่นๆ ประวัติศาสตร์ก็ได้จารึกไว้แล้ว ตายเป็นเบือ ราบเรียบเป็นหน้ากลอง

ชาวรัฐโกศลและรัฐเล็กรัฐน้อย เช่น ลิจฉวี มัลละ ก็ทะลักเข้าสู่ ดินแดนชเวดากอง คือ พม่า มอญ ไทยใหญ่ ในปัจจุบัน ชาวมคธรัฐ มีเมืองราชคฤห์เป็นราชธานี ก็หนีตามสายญาติที่เดินทางมาก่อนแล้ว มุ่งสู่สุวรรณภูมิ รวมทั้งรัฐเล็กรัฐน้อย มีรัฐสักกะ โกลิยะ และอื่นๆ ก็ติดตามมาด้วย แยกเป็นสองสาย สายหนึ่งไปทางโยนกประเทศ คือ รัฐฉาน ปัจจุบันอยู่ในพม่า และเลยไปถึงมณฑลยูนนานของประเทศจีน

รัฐใหญ่ ในครั้งพุทธกาล คือ รัฐมคธ เป็นไทยในปัจจุบัน รัฐโกศล คือ พม่า (เมียนมาร์ในปัจจุบัน)

ท่านพระอาจารย์ เล่าว่า พม่าและไทย พระพุทธเจ้า ทรงโปรดและตรัสสอนเป็นพิเศษ สองประเทศนี้จึงมีพระพุทธศาสนาที่มั่นคงมายาวนาน และ จะยาวนานต่อไป

แต่พม่า เป็นเมืองเศรษฐีอุปถัมภ์ สมัยเป็น ชาวโกศล ก็มีคหบดี คือ ท่านอนาถบิณฑิกะ และ นางวิสาขา เป็นผู้อุปถัมภ์

แต่ไทย มีองค์พระมหากษัตริย์ เป็นเอกอัครศาสนูปถัมภก พิเศษกว่าพม่า

ชาวพม่า มีอุปนิสัยทุกอย่าง โดยเฉพาะ ความซื่อสัตย์ เหมือนคนไทย เป็นมิตรคู่รักคู่แค้น จะฆ่ากันก็ไม่ได้ จะรักกันก็ไม่ลง ท่านว่าอย่างนี้

สมัยพุทธกาล รัฐมคธ มีปัญหาอะไรก็ช่วยกัน บางคราวก็รบกัน ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ มาเป็นไทย เป็นพม่า ก็รบกัน ประวัติศาสตร์ก็จารึกไว้แล้ว

ส่วนพระปฐมเจดีย์นั้น ผู้เล่ากราบเรียนถาม ท่านพระอาจารย์ ท่านตอบว่า  คงจะสร้างเป็นอนุสรณ์ การนำพระพุทธศาสนามาสู่สุวรรณภูมิ เป็นครั้งแรก ฟังแต่ชื่อก็แล้วกัน ปฐม ก็คือ ที่หนึ่ง คือ พระเจดีย์องค์แรก

ท่านกล่าวต่อไปว่า คงบรรจุพระธาตุพระอรหันต์ รวมทั้ง พระบรมสารีริกธาตุด้วย เมื่อมีการบูรณะแต่ละครั้ง ผู้จารึกเรื่องราว มักบันทึกเป็นปัจจุบันเสีย ประวัติศาสตร์เบื้องต้น จึงไม่ติดต่อ ขาดเป็นขั้นเป็นตอน ว่าคนนั้นสร้างบ้าง คนนี้สร้างบ้าง แล้วแต่เหตุการณ์จะเกิดขึ้น

คำพูดแต่ละยุค มีการเปลี่ยนแปลงไปตามสมัย ย้อนถอยหลังกลับไป

คำว่า ประเทศพม่า คนไทยจะไม่รู้จัก รู้จักพม่าว่า เมืองมัณฑะเลย์หรือหงสาวดี

และ คนพม่า ก็จะไม่รู้จักคำว่า ประเทศไทย จะรู้จักไทยว่า เมืองอโยธยา

เรื่องราวเหล่านี้ ผู้เล่าได้ฟังมาจาก ท่านพระอาจารย์มั่น และ พระอาจารย์ชอบ

ต่อไปจะได้เล่าเรื่อง ชนชาวไทย ชนชาวลาว

ท่านพระอาจารย์ เล่าว่า ชาวลาวฝั่งซ้ายแม่น้ำโขง ก็คือ ชาวนครราชคฤห์ หรือรัฐมคธ เช่นเดียวกับ ชาวไทย ไทยและลาว จึงเป็นเชื้อชาติเดียวกัน แต่หนีตายจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มาคนละสาย ลาวเข้าสู่แดนจีน จีน จึงเรียกว่า พวกฮวน คือ คนป่าคนเถื่อนที่หนีเข้ามา โดยชาวจีนไม่ยอมรับ จึงมีการขับไล่เกิดขึ้น (ประวัติศาสตร์ไทย เขียนไว้ว่า ไทยมาจากจีน เห็นจะเป็นตอนนี้กระมัง)

ความจำเป็นเกิดขึ้น จึงมีการต่อสู้แบบจนตรอก ถอยร่นลงมาสู่ ดินแดนสุวรรณภูมิ ตามสายญาติ คือ ไทย สู่ สิบสองจุไทย สิบสองปันนา หนองแส และ แคว้นหลวงพระบาง ปัจจุบันก็ยังมีคนไทยตกค้างอยู่

พอถอยร่นลงมาถึง นครหลวงพระบาง เห็นว่าปลอดภัยแล้ว และ ภูมิประเทศก็คล้ายกับ นครราชคฤห์ จึงได้ตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่น และ อยู่ใกล้ญาติที่สุวรรณภูมิด้วย คือ นครปฐม เป็นพวกที่มาตั้งอยู่ก่อน และ พวกที่เข้ามาตอนหนีตายคราวนั้น

การสร้างบ้านแปลงเมืองเป็นมาโดยราบรื่น โดยให้ชื่อว่า "กรุงศรีสัตตนาคนหุต" (เมืองล้านช้าง) จนถึง พระเจ้าโพธิสาร เป็นพระมหากษัตริย์ พระองค์มีราชโอรส 2  พระองค์ ชื่อเสียงท่านไม่ได้บอกไว้ พอเจริญวัย พระเจ้าโพธิสาร ทรงเห็นว่า เมืองปัจจุบันคับแคบ มีภูเขาล้อมรอบ ขยายขอบเขตยาก การเกษตรกรรมทำนาไม่เพียงพอ และ เพื่อเป็นการขยายอาณาจักรด้วย

จึงส่ง ราชโอรสองค์ใหญ่ ไปตาม ลำแม่น้ำโขง มาถึง เวียงจันทน์ จึงได้ตั้งบ้านเรือนขึ้น มีเมืองหลวง ชื่อว่า "กรุงจันทบุรีศรีสัตตนาคนหุต"

ส่วน พระราชโอรสองค์น้อง ได้ไปตาม ลำน้ำน่าน มาตั้งบ้านเมืองอยู่ที่ สุโขทัย โดยมีเมืองหลวง ชื่อว่า "กรุงสุโขทัย"

ท่านพระอาจารย์ แปลให้ฟังด้วยว่า "สุโขทัย" แปลว่า "ไทยเป็นสุข" เหตุที่อยู่ที่นี้ เพราะปัจจัยในการครองชีพเอื้ออำนวย และ ใกล้ญาติทางนครปฐม ไปมาหาสู่ก็สะดวก ท่านว่าอย่างนี้

นครปฐม ก็มีเมืองหลวง คือ "ทวาราวดีศรีอยุธยา" ที่เรียกว่า ยุคทวาราวดี นั่นเอง

เวียงจันทน์ จึงเป็น พระเจ้าพี่

สุโขทัย เป็น พระเจ้าน้อง

นครปฐม สุโขทัย หลวงพระบาง เวียงจันทน์ ก็คือ ชนชาติชาวราชคฤห์ ในครั้งพุทธกาล นั่นเอง