- การอ่านเรื่องนี้ทำให้ผมคิดอย่างนี้ครับ (ไม่รู้ว่าเรื่องเดียวกันหรือไม่นะครับ) งานศิลปะที่โดดเด่นลึกล้ำ ดูเหมือนจะเป็นงานที่ออกมาจากอารมณ์ส่วนลึกปลดเหตุผล แต่งานศิลปะที่ทำขึ้นเพื่อตอบสนองเงื่อนไข เช่น ขายให้ได้เงิน ทำเพื่อให้ถูกใจคนอื่น ฯลฯมีจะเหตุผลบางอย่าง คำว่า สวยดี และ คำว่า .... (อธิบายไม่ได้แต่รู้สึกอะไรบางอย่างเมื่อเห็นภาพนั้นตลอดถึงรับรู้ถึงอารมณ์ลึกๆของผู้เป็นเจ้าของศิลปะ) ดูจะแตกต่างกัน
- ผมเคยอ่านงานเขียนชิ้นหนึ่งเป็นคนไทยเขียนและคาดว่าน่าจะเป็นพระ เมื่อหลายปีก่อน ทุกวันนี้ผมยังคิดถึงงานเขียนชิ้นนั้น คืออ่านแล้วเย็นใจ จึงคิดว่างานเขียนน่าจะเป็นศิลปะ คือ ๒ อย่างที่ผมเข้าใจเองนั้น (ไม่ได้มีความรู้เรื่องศิลปะครับ)
- งานทางวิชาการดูจะปลอดจากอารมณ์ส่วนลึก (มนุษยศาสตร์) หากแต่เป็นงานที่ให้เหตุผล และเมื่อผลิตออกมาจึงรับรู้ได้เพียงบางกลุ่มเท่านั้น แตกต่างจากงานที่มาจากอารมณ์ส่วนลึก ไม่ว่าใครก็รับรู้ได้ พระพุทธรูปปั้นสมัยก่อนมาจากศรัทธาส่วนลึก ผมเคยยืนมองและรู้สึกอิ่มใจทั้งที่วัสดุก็น่าจะไม่แตกต่างจากพระพุทธรูปปั๊๋มแบบ
- งานเขียนที่ออกมาจากอารมณ์ส่วนลึก น่าจะเป็น "ความรู้ฝังลึก" นะครับ เคยใฝ่ฝันนะครับว่า งานวิชาการนั้น ทำอย่างไรจะให้มีความจริงและเรื่องอารมณ์ลึกเข้ามาด้วย ดูจะน่าอ่านมากกว่างานแข็งๆคือวิชาการครับ
- หรือว่า งานอารมณ์ลึกๆ น่าจะเหมาะสมกับบางวัยหรือไม่ ซึ่งต้องเกิดจากการสะสมมาสู่การเล่า
- ขอบคุณเนื้อหาที่ได้อ่าน ทำให้ได้ความคิดครับ