เคยคิดแบบนี้เหมือนกันค่ะ เพราะเกลียดที่ถูกบังคับให้เรียนภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาแม่ แค่ภาษาไทยก็แย่แล้ว ยังต้องเรียนภาษาอังกฤษเพื่อไปทดสอบวัดคะแนนว่าเราเหมาะที่จะเรียนในระดับสูงต่อไปได้หรือไม่

แต่ตอนนี้คิดไปอีกทางว่า...ภาษาเป็น "ความงดงาม" อย่างหนึ่งของมนุษย์

เหมือนดอกไม้ยิ่งหลากหลายพันธุ์ สีสัน ยิ่งสวยงาม...เพราะความต่าง

ความจริงดอกไม้ก็สวยทุกดอก แต่คนเราก็ย่อมหาเหตุผลมาบอกว่า ดอกไม้ของตัวเองสวยและดีที่สุด (เรา-เขาก็คงคล้ายกัน)

การเรียนรู้หลาย ๆ ภาษาก็ทำให้เราได้เห็น "ความงดงาม" (ซึ่งแน่ล่ะ...ความอัปลักษณ์ก็เป็นอีกด้านหนึ่งที่มาพร้อมกันด้วย) เหมือนได้ชื่นชมดอกไม้หลายพันธุ์หลากสี

และหากใช้ภาษาใบ้ กับ ภาษาเบรล เราก็จะไม่ได้เขียนบล็อกและได้อ่านอะไรๆ สนุกๆ ทั้งๆที่นั่งอยู่ที่บ้านอันแสนสบาย และสำคัญที่สุดเลยก็คือ...ธรรมชาติคงเสียใจแย่หากสร้างตา หู จมูก ปาก ... มาให้แล้ว แต่เรากลับไม่ใช้มัน..น่ะค่ะ