ผมเข้าใจว่า “ความคิดนั้น”  เวลาเล่าสู่กันฟังจะต้องพูดไปคิดไป  หรือพูดไปเขียนไป  มันไม่ค่อยจะคล่องตัวนัก  แต่ “ความรู้นั้น”  เวลาเล่าสู่กันฟังมันจะหลั่งไหลออกมาเองอย่างคล่องแคล่วเหมือนกับว่าไม่จำเป็นต้องคิดอะไรในขณะนั้น  เล่าไปอย่างมีจังหวะ  มีความเร็วต่าง ๆ  มีเสียงสูงต่ำต่าง ๆ ซึ่งเป็นไปอย่างอัตโนมัติโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด  และทำอย่างผ่อนคลายด้วย