โห...พระเจ้าจอร์จ..

 เขียนตามสัญญา เหมือนจะโดนบังคับ แต่ภาษาไม่ได้บ่งบอกถึงอาการของคนโดนบังคับเลยนะคะ ภาษาสวยงาม (ต่างกับหน้าตา) 5555 ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าเด็กวนฯ ที่รื่นรมย์กับการท่องเที่ยวป่าเขา จะสามารถเขียนบทความบอกเล่าสิ่งที่อยู่ในใจด้วยภาษาที่สวยงามอย่างนี้ ถ้าไม่บอกว่าเป็นอาจารย์ไผ่คงนึกว่าลูกศิษย์กวีเอกที่ไหนมาพรรณาเรื่องราวของการท่องเที่ยวอีสานให้ฟัง

 อ้อ...ลูกอีสานบ้านเฮานี่เอง

เป็นกำลังใจให้คะ (ส่งกำลังใจให้อย่างเดียวนะคะ แต่ไม่ช่วยเขียน 555 )..เขียนต่อไปนะคะ

^_^