ไม่รู้ไม่ชี้ดี  รู้แล้วชี้ดีกว่าไม่รู้แล้วชี้มันน่าจะแย่ แต่ที่แย่มากกว่าคือรู้แล้วไม่ชี้ พอจะนำมาใช้กับความคิดนอกกรอบได้ดีทีเดียว อันว่านักวิชาการส่วนใหญ่ถูกตีกรอบมาตลอด พอออกนอกกรอบก็งงทำอะไรก็กลัวไปหมด เพราะไม่กล้าที่จะยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง ทั้งๆที่ความผิดพลาดทำให้เรียนรู้มากกว่าความไม่ผิดพลาดเสียด้วยซ้ำ ยิ่งสูงยิ่งหนาวกลัวความเป็นจริงของธรรมาติ เหมือนคนอยู่ในที่มืดไม่เห็นอะไรเลยก็กลัวไปเสียหมด พอมีแสงสว่างก็จะเห็นว่าไม่มีอะไรน่ากลัวเลย ไม่ลองเดินดูแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเดินเป็น