อ. ธวัชชัยและพี่หมอค่ะ บ้านสวนที่ชุมพร พ่อกะแม่เริ่มจาก สวนเงาะ สมัยเด็กๆก็จำได้ว่าตอนเริ่มปลูก มีหลายพันธุ์เลยค่ะ เช่น เงาะเจ๊ะมง เงาะสลังงอ แล้วก็สุดท้ายจำนวนมากก็..เงาะนาสาร (หรือเรียกว่าเงาะ โรงเรียน) ..สุดท้ายก็เหลือเพียง เงาะนาสาร อย่างที่มีขายทั่วไป

ปัจจุบันมีจำนวนสวนมากขึ้น สวนทุเรียน มังคุด และปาล์ม ยังไม่มียางพาราค่ะ (ตามเวลาของพ่อกะแม่ที่เลือกจะยุติชีวิตราชการก่อนถึงเวลา) ความสุขที่เห็นได้ชัดคือ การได้ทำงานในสวน ได้ชมไม้ผล ไม้ดอกที่ปลูกไว้ เห็นกิ่งก้านใบสวยงาม จึงเป็นสวนที่ไม่ได้ผลมากนักในเชิงธุรกิจ แต่ทำให้ต่อชีวิตของผู้สูงอายุ ที่ล่วงเข้าสูวัยชรามากขึ้น ได้คิดทำอะไรๆ เราก็ห่วงว่าอายุมากแล้ว แต่ท่านบอกว่า การทำงานในสวนก็ช่วยให้ไม่เป็นอัลไซม์เมอร์ ..ดูจะจริงทีเดียว..หากไม่ทำมากเกินไป..ก็มีคนงานช่วยค่ะ

เมื่อมาทำงานในพื้นที่ภาคใต้ตอนล่าง เห็นผลเงาะหลายสายพันธุ์ในพื้นที่ ที่เราเข้าไปทำงานในหมุ่บ้าน เมื่อพบเห็น ก็จะยังจำได้ว่ามีอยู่ทั้ง พันธุ์สลังงอ (เนื้อล่อน-ลูกใหญ่ กินแต่ละรู้สึกว่า ต้องแทะแบ่งครึ่งก่อน) พันธุ์เจ๊ะมง ก็จะล่อน อมเปรี้ยมอมหวาน (อร่อย) ส่วนเงาะนาสาร (ครองตลาดในปัจจุบัน ก็จะหวาน กรอบ อร่อย) ยิ่งเงาะพื้นถิ่น เช่นลูกพรวน มีหลากสีสัน ก็ยิ่งจะเห็นได้เลยว่า ความหลากหลายทางสายพันธุ์ยังคงมีอยู่หาก.... ถ้าเรายังให้พื้นที่กับพันธุ์ที่ไม่สวย เนื้อไม่ล่อน ในนิยามของคนเรา...หากแต่นก และสัตว์ป่าชนิดอื่นอาจจะชอบก็ได้ ....การเป็นไม้ผล... จึงไม่ได้ยังประโยชน์เฉพาะมนุษย์เท่านั้นนะค่ะ

ปัจจุบันด้วยปัญหาแรงงาน เพราะต้นเงาะที่อายุมาก จะมีทรงสูงขึ้น การเก็บเกี่ยวก็จะใช้เวลา ที่บ้านจึงยังคงเก็บต้นเงาะที่มีอยู่เพียงสายพันธุ์เดียวไว้ ด้วยเหตุผลของการสงสาร ให้โอกาส เพราะเป็นพืชที่เรากิน เล่น ปีนต้น ตั้งแต่เด็กๆ เรียกว่าผูกพันกันมา...จึงมีเงาะหวานอร่อยไว้ทาน แจกจ่าย ขายทุกปี เมื่อมีผลผลิตค่ะ...อ.ธวัชชัยและพี่หมอ ถ้าผ่านไปทางนั้น อ.หลังสวน..ก็แวะได้นะค่ะ ถ้าอยู่ในฤดู..:-))