"จากบ้านมาไกลหวังให้เรียนจบ หวังจะได้พบสิ่งที่ดีงาม พ่อแม่ก็คอยตั้งตา ตอยนับเวลาลูกจะกลับบ้าน ถ้าหากสงสารอย่าทำให้ท่านผิดหวัง"

ประโยคนี้ใช้บ่อยกับเด็ก ๆ เมื่อตอนเริ่มสอนกับตอนสิ้นการเรียนในแต่ละภาคเรียน  
กอดท่านตอนที่ยังมีเลือดเนื้ออยู่ดีกว่า  เคยสูญเสียคุณยายไป รักท่านมาก แต่ไปไม่ทันท่านสิ้น เจ็บใจตัวเองมากที่มัวแต่ทำงาน แค่คิดว่าท่านยังแข็งแรง เพียงชั่วคืนท่านก็จากไปแล้ว กอดท่านตอนสิ้นมันเย็นวาบไปหมด ท่านไม่รู้สึกแล้วตอบสนองเราด้วยไออุ่นไม่ได้แล้ว ฝังใจมาหลายปี เกลียดตัวเองอยู่ช่วงหนึ่งเลยทีเดียว