จริงๆ เรื่องนี้ที่เขียนนี่ไม่ได้เขียนเพื่อให้ใครรู้สึกสงสารหรอก เพียงอยากให้คนที่อ่านกลับไปคิดสะท้อน ถึงความรู้สึกของคนที่อยู่รอบข้างบ้าง ความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน ละเมียด บางครั้งเหมือนไม่มีอะไร แต่ มันมีอะไรในความไม่มี ชลัญรู้สึกเสมอว่าตราบใดที่มีชีวิตอยู่ จะไม่ทำให้ใครที่ออยู่ใกล้รู้สึก ช้ำใจ หรือไม่สบายใจ จะรู้สึกมากกับความรู้สึก คนที่อยู่รอบตัว ชีวิตเรามันไม่ยาวนักหรอก การรักษาความรู้สึกที่ดีๆ ไว้ ชลัญว่าเป็นสิ่งสำคัญ เพราะบางที เราอาจไม่มีโอกาส เอาความรู้สึกที่อยู่ในใจแล้วไม่ได้แสดงออกมา บอกคนที่เรารู้สึกดีด้วยไปตลอดชีวิต ช่วงชีวิตที่เหลือ ชลัญจึงอยากทำอะไรให้คนที่เรารัก ให้ดีที่สุด ตามความสมดุลที่เหมาะสม แต่จะไม่ทำร้ายจิตใจเขาไม่ว่าจะด้วยพฤติกรม หรือ วจีกรม ซึ่งชลัญสามารถทำได้ ไม่ว้าจะตีฝ่าวงรอบครอบครัวคนจีนที่อยู่ในกรอบ หรือ เพื่อร่วมงานที่เคย Negative กับเรา แม่แต่ครอบครัว ชลัญถนอมมากที่สุด ..........ความรู้สึก ที่ลึกซึ้งของจิตใจ ............เพียงถ้ารู้ว่าสิ่งที่ทำจะกระทบความรู้สึกเขา เราจะหยุด ทันที แต่จากที่เราเจอในสังคมปัจจุบัน คนเรามักไม่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่น จะนึกถึงตนเอง เป็นหลัก มันถึงทำให้เกิดปัญหา ตั้งแต่ระดับครอบครัวสังคม ประเทศชาติ