ชอบแนวคิดของโรงเรียนนอกกะลามากๆเลยค่ะ ดีใจแทนเด็กๆที่จะได้ใช้ชีวิต ใช้สมองและจินตนาการอย่างคุ้มค่า ขอยืนยันด้วยคนค่ะว่า การเรียนชั้นเด็กเล็กแบบไม่ต้องสอบแข่งขัน แต่เรียนรู้เรื่องต่างๆอย่างบูรณาการเข้ากับชีวิตและสิ่งแวดล้อมเป็นสิ่งที่เป็นพื้นฐานที่ดีมากๆ เห็นได้จากลูกชายสามคนที่มีโอกาสไปใช้ชีวิตในออสเตรเลียตามคุณแม่ที่ไปเรียนต่อโท-เอก โรงเรียนเขาไม่มีสอบ แต่มีการเรียนการสอนที่บูรณาการทุกวิชาเข้าไว้ด้วยกัน เรียนผ่านกิจกรรมต่างๆ มีการวาด การเขียน การทำงานศิลปะ การอ่านหนังสือทุกชนิดที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่สนใจ หนังสือเรียนก็อ่านง่ายๆ หนังสือตามห้องสมุดประชาชนที่มีทุกๆหย่อมหญ้าก็มีให้เลือกมากมาย มีสนามเด็กเล่นและบริเวณที่กว้างขวาง ชุดนักเรียนก็เข้ากับบรรยากาศคือเป็นเสื้อยืดหลากสี กางเกงสบายๆไม่ต้องรีดเรียบมากมายเหมือนบ้านเรา ไม่มีการสอบจัดอันดับ ทำงานอะไรก็เทียบกับผลงานตัวเองในช่วงก่อนหน้านั้น สำหรับการสอบจะมีข้อสอบของส่วนกลาง สำหรับช่วงชั้น ซึ่งไม่บังคับสอบ ใครอยากรู้มาตรฐานตัวเองเมื่อเทียบกับเด็กทั้งรัฐก็ค่อยสอบ

เมื่อลูกทั้งสามกลับมาเรียนในระบบบ้านเรา เขาค่อนข้างงงเล็กน้อยที่เรามีแบ่งเป็นวิชาๆ ต้องเอามาเชื่อมโยงกันเอง ลูกเคยวิจารณ์หนังสือเรียนว่า น่าจะเอามาเรียงบทใหม่จะอ่านเข้าใจกว่าที่เป็นอยู่ ทั้งสามคนเรียนตามระบบบ้านเราได้อยู่ในเกณฑ์ดีมาก โดยไม่ต้องเรียนพิเศษ แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนคือ พวกเขามีความสุขกับการเรียน กับโรงเรียนน้อยกว่าตอนอยู่ที่ออสเตรเลียเยอะเลยค่ะ เขาจะไม่ค่อยเข้าใจกฎระเบียบที่โรงเรียนใช้บังคับว่ามีมากมายไปทำไม คุณครูทำไมต้องบ่นนักเรียนหลายนาทีกว่าจะสอน คุณครูทำโทษนักเรียนไม่สมเหตุสมผล คุณครูทำในสิ่งที่ห้ามนักเรียนไม่ให้ทำ ฯลฯ แต่เขาก็เรียนรู้ว่า นี่แหละคือ เมืองไทย ค่ะ 

ดีใจที่เรามีโรงเรียนแบบที่สอนให้เด็กเรียนรู้วิธีการเรียนรู้ ไม่ใช่เรียนไปตามที่ครูสอน 1 2 3 4 โดยใช้ความจำมากกว่าความคิด อย่างที่เราเห็นกันเป็นส่วนใหญ่ในตอนนี้ค่ะ