สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ดีใจและยินดีมากที่ท่านกรุณา ดิฉันเป็นคนที่นิสัยเสียเยอะน่ะค่ะ เป็นคนดื้อรั้นเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจตัวเอง ค่อนข้างจะเงียบไม่ค่อยชอบพูดมีโลกส่วนตัวสูงยิ่งชราวัยยิ่งอาการโคม่า เมื่อก่อนก็มีเพื่อนไม่เยอะหรอกค่ะเพื่อนที่เขาดีกับเราจริงๆจึงอยู่กันได้นาน ส่วนมากเป็นเพื่อนทางเหนือ ตอนนี้ก็ไม่มีใครคบนอกจากครูที่โรงเรียนค่ะ555 ไม่ได้น้อยเนื้อต่ำใจอะไรหรอกค่ะดิฉันมาจากครอบครัวแตกแยกพ่อไปทางแม่ไปทาง และอยู่กับคุณพ่อที่เป็นต.ช.ด.ท่านเลี้ยงดูลูกๆตามฐานะของตำรวจชั้นประทวนอดบ้างอิ่มบ้าง ชีวิตก็ไม่รู้สึกว่ามีปมด้อยอะไรยังจะสนุกสนานได้มากขึ้นเสียอีก ตอนเด็กๆไม่เคยเล่นตุ๊กตาแต่ชอบเล่นมีดเล่นปืนต่อยเตะอะไรที่เสี่ยงๆชอบหมด ตอนโตกะว่าจะสอบเป็นตำรวจแต่ลืมดูตัวเองว่าไซต์เตี๊ยมากเตี้ยตามคุณแม่เลยไปไม่ถึงฝั่งฝัน หันกลับมายอมรับความจริงเลยเปลี่ยนสายเรียนครูแทนสอบได้ก็ขอลงแม่ฮ่องสอน กะว่าจะอยู่ที่นั่นแต่คุณแม่ขอให้ย้ายกลับยะลาเลยต้องกลับ พอมีครอบครัวก็อยู่กันได้แค่7 ปี ชีวิตเลยต้องแกร่งขึ้นอีกเพราะต้องดูแลลูกสองคนตามลำพัง เรื่องงานก็มีบ้างที่มีเรื่องให้เบื่อหน่ายแต่ก็ปลงและปล่อยทำได้ก็ทำขี้เกียจก็ไม่ทำ แต่ส่วนมากจะทำหมดจนเสร็จผิดถูกค่อยว่ากัน เจอเรื่องเจ็บจนเกือบตายมาแล้วเลยไม่ค่อยจะยึดติดกับเรื่องเลวร้ายที่วิ่งเข้ามาชนมากนัก เรื่องความจนก็จนมาตั้งแต่เกิดแล้วค่ะเลยอดได้ทนได้