สวัสดีครับ อาจารย์ ดร.วิรัตน์ คำศรีจันทร์

* ขอบคุณมากๆ เลยครับ ที่อาจารย์กรุณาแวะเข้ามาเยี่ยมและให้กำลังใจ

** แถวๆ หมู่บ้านของผม ค่านิยมเรื่องการส่งลูกๆ ไปเรียนในเมือง กำลังกลายเป็นกระแสหรือแฟชั่นฮิตเลยนะครับ ซึ่งผู้ปกครองส่วนใหญ่มักจะส่งลูกหลานของตนไปเรียนในโรงเรียนในเมืองหรือโรงเรียนที่มีชื่อเสียง ซึ่งบางคนส่งลูกไปเรียนตั้งแต่อยู่ชั้นอนุบาลเลยทีเดียว เพื่อให้ลูกของตนเองเรียนดีและเรียนเก่ง โดยมองข้าม "อารมณ์" และ "ธรรมชาติของวัยเยาว์" ที่มีอยู่ในตัวของเด็กๆ ไปเสีย

มีเด็กหลายคนในหมู่บ้านที่ไปเรียนหนังสือในเมือง ซึ่งเรียนหนังสือเก่งสมใจ แต่กลับไม่รู้จักเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันในหมู่บ้านเลย รู้จักเพียงแค่หน้าบ้านของตัวเอง ทางไปโรงเรียน และโรงเรียนของตัวเองเท่านั้น....หลายคนเมื่อเรียนจบแล้ว พอไปทำงานที่อื่น ไปแล้วก็ไปลับ โดยไม่มีได้มีความผูกพันกับบ้านเกิด และไม่เคยกลับมาช่วยดูแลหรือพัฒนาบ้านเกิดของตนเองเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากพอสมควร

ที่่น่าเศร้ามากไปกว่านั้น ก็คือ บางครอบครัวมีฐานะยากจน หาเช้ากินค่ำ แต่ต้านกระแสไม่ไหว ก็ส่งลูกไปเรียนโรงเรียนในเมืองกับเขาด้วย ทำให้รายจ่ายเพิ่มขึ้น มีภาระหนักขึ้น และลำบากมากขึ้นตามไปด้วย โดยที่เขาไม่ได้คิดถึงคำว่า "พอดี" เลย

*** ในความเป็นจริงแล้ว ครอบครัวของผมมีฐานะที่มั่นคงและสามารถส่งลูกสาวไปเรียนในเมืองได้อย่างสบายๆ นะครับ แต่เมื่อลูกสาวเลือกที่จะเรียนโรงเรียนใกล้บ้าน ผมและครอบครัวก็เคารพในการตัดสินใจของเธอและจะให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ และในขณะเดียวกันก็รู้สึกดีใจลึกๆ ที่ผมและครอบครัวจะได้มีเวลาดูแลและให้ความอบอุ่นกับเธอได้อย่างเต็มที่

**** ข้อดีอีกอย่างหนึ่งที่เกิดจากการที่ลูกสาวผมเลือกเรียนที่โรงเรียนวัดล้านตอง ก็คือ ทำให้ "ครู" ที่โรงเรียนนี้รู้สึกภูมิใจที่จะได้สอน "ลูกสาวของอาจารย์มหาวิทยาลัย" (ภรรยาผมสอนที่มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ส่วนผมสอนพิเศษที่มหาวิทยาลัยสงฆ์) ซึ่งนอกจากจะเป็นการให้ความสำคัญกับโรงเรียนใกล้บ้านแล้ว ก็ยังให้ความสำคัญกับ "ครู" ซึ่งเป็นคนในพื้นที่อีกด้วย

**** ผมเป็นคนชอบคิดและทำอะไรนอกกรอบนะครับ ก็เลยค่อนข้างจะคิดต่างจากคนอื่น และชอบทำอะไรแปลกๆ อย่างที่เห็นนี้แหละครับ 555