บันทึกนี้ อ่านประกอบเสียงดนตรีโปรด "สักวันหนึ่ง" แล้วละมุนละไม ถ้าวันหนึ่งน้องเพชรได้กลับมาอ่าน จะรู้สึกดีเพียงใดหนอ ... ทำให้นึกถึง พี่ชายตัวเอง ห่างกัน 6 ปี ตอนอยู่ด้วยกัน ตีกันประจำ เพราะพี่ชอบแกล้ง และเราก็เอาแต่ใจ แต่อย่างไรพี่ชาย คือเพื่อนแก้เหงาคนสำคัญ โตขึ้นมา ก็ค่อยๆ ห่างไปตามสภาวะ และวิถีชีวิตที่แตกต่าง

เชื่อเช่นกันค่ะว่า ครอบครัว ยังคงเป็นบ่อเกิดแห่งความเชื่อมั่นและศรัทธาได้เสมอทุกครั้งไป