โห อาจารย์คะเห็นแล้วอยากตายคะ อาจารย์เรียนเข้าไปได้ยังไงคะ ฮือๆ ท่านปาณินินี่ก็คิดอะไรออกมายากจริงๆ แต่ก็อย่างว่าภาษาสันสกฤตก็สวยงามไพเราะไม่เหมือนใคร สมเป็นภาษาขององค์พระผู้เป็นเจ้าจริงๆ

ว่าแต่สันสกฤตในยุคพระเวท ต่างกับยุคหลังๆอย่างไรคะ ได้ยินมาว่าสันสกฤตยุคพระเวทจะยากกว่า

มีโอกาสได้เรียนได้ถามกับอาจารย์ก็ต้องบอกว่ารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะอาจารย์ใจดีด้วย หนูสัมผัสได้ถึงความเมตตาของคำว่าครูจริงๆคะ

แต่อย่างว่าตอนนี้คนเรียนสันสกฤตน้อยจัง เลยไม่ค่อยมีเพื่อนๆให้คอยถาม ลำพังแค่ไวยากรณ์นี่ก็จะหืดขึ้นคอแล้วนะคะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการออกเสียง ฮ่าๆ

หนูรู้จักรุ่นพี่ท่านหนึ่งเรียนภาษาสันสกฤต รู้สึกจะอยู่ภาควิชาภาษาตะวันออก ศิลปากร แกเล่าให้ฟังว่าตอนเรียน ต้องเข้าเครื่องออกเสียงกันขนาดนั้นเชียว หินน่าดูนะคะอาจารย์หมู อิอิ