เมื่อก่อนตอนเป็นหนุ่มๆ ประมาณ ๒๓ - ๒๗ ปี ไม่ค่อยจะโกรธใครเลย
ขนาดเท็กซี่ที่ชิคาโกขับรถปาดหน้า สาวๆที่นั่งไปด้วยโกรธแทนเราว่าใจเย็นได้อย่างไร
ผู้พันจากเมืองไทยที่สนิทกันมากๆ บอกว่า ถ้าเป็นเมืองไทย เอาปืนจากหลังรถตบกระบาลคนขับแล้ว
ผมก็ยังเฉยๆ ยิ้มอย่างเดียว ไม่มีความโกรธเลย
แต่พอแก่ตัวลง โกรธทุกเรื่อง โกรธทุกอย่าง
หาร่องรอยแห่งความสุขไม่เจอเลย
คงเป็นเพราะตอนหนุ่มๆ คิดแต่เรื่องในอนาคต
พอตอนแก่ อนาคตหมด คิดแต่เรื่องในอดีต กลับไปคิด กลับไปโกรธ
ยินดีด้วยกับคุณน้อง ที่หาอุบายมาแก้ความโกรธได้
ละโกรธได้เป็นสุขครับ