เมื่อประมาณ 10 กว่าปีก่อนสมัยไปบรรจุข้าราชการที่ สถานีอนามัย นั้น อยู่อำเภอประทาย พื้นที่ติดกับขอนแก่น จะมีคนไข้ของขอนแก่น คนหนึ่งชอบมาตรวจที่สถานีอนามัย ลุงแกทำไร่นาสวนผสม คุ้นเคยกับแก เคยขี่รถมอเตอร์ไซด์ ไปเล่นที่บ้านแกบ่อยๆ ลุงแกมีเนื้อที่ ประมาณ 5 ไร่ แกทำคล้ายๆกับที่ อ.เขียน ข้าวงามมากมีปลาในนาข้าว ผลไม้เต็มไปหมด ชอบมากค่ะบรรยากาศดีมาก เสียดายลุงแกไม่มีลูกชาย ไม่งั้นไปเป็นสะใภ้แกแล้ว ลุงบอกว่าสำคัญคนในระแวกนั้นเขาว่าแกบ้า ทำไม่เหมือนชาวบ้าน แทบนั้นจะใช้ปุ๋ยวิทยาศาสตร์ ลุงแกต้องให้รถมาทำคันดินกั้นบริเวณนาแกไว้ กลัวปุ๋ยมาจะมากับน้ำ มีเลี้ยงไก่ หมู วัว มีบ่อน้ำเก็บน้ำไว้ใช้ทั้งปี ลุงแกบอกมีนาแค่นี้ไม้ได้ร่ำรวย แต่ลุงไม่จนไม่มีหนี้ ตอนย้านมาใหม่ๆยังเคยได้มาเยี่ยมแกอยู่ ตอนนี้ไม่ได้ไปแล้ว แต่ยังระลึกถึงอยู่
ชลัญธรว่า สำคัญคนเราขี้เกียจ ทำนาก็จะรอทำแต่นา ชลัญธรเคยเอางานฝีมือที่ชอบทำไปเสนอให้ชาวบ้านรวมกลุ่ม ทำขาย เขาบอกว่าเสียเวลา กว่าจะทำได้แต่ละอัน สู้ไปรับจ้างในเมืองกรุง แถวพัทยาดีกว่า สามีที่ทำนาอยู่บ้าน พอเลิกทำนากไม่ทำอะไร เช้าสายบ่ายเย็นก๊งตลอด แล้วก็ชอบกันนักที่เศษเงินที่เขามาแจก เช่นช่วงเลือกตั้งเรียกว่าหยุดรับจ้างกันมารอรับเศษเงินทีเดียว ทำงานเดือนหนึ่งพักครึ่งเดือนเงินหมดก็หาใหม่ เวลาเกิดเหตุฉุกเฉินรอผู้ใจบุญบริจาค เฮ้อ ประเทศไทย
อีกอย่างนะค่ะของแจกทั้งหลาย เช่น ผ้าห่มกันหนาว บ้านชลัญธร ซื้อผืนหนึ่งใช้เป็น 10 ปี นี่หนาวเมื่อไรเห็นแจกทุกปี จนคนจนไม่มีที่จะเก็บผ้าห่ม บางคนเอาผ้าห่มที่เขาแจกไปแลกเหล้ากิน คิดอย่างเดียวเดียวปีหน้าก็ได้อีก
ของแจกเช่นน้ำท่วม บ้านชลัญธร ไม่ท่วมยังได้มาเต็ม แม่บอกผู้นำชุมชนเอามาให้ บอกของเยอะมาก ช่วยๆกันใช้ มันแจกไม่หมด บางคนก็เอาขอแจกมาแปลงสินทรัพย์ให้เป็นเงิน ไปซื้อเหล้า พวกม่าม่า ปลากระป๋อง ไปขายร้านขายของชำ ในราคาถูกๆ พอตัวเองไม่มีจะกิน ก็ไปซื้อร้านขายของชำในราคาที่แพงกว่า ไม่รู้มันโง่หรือฉลาด
อย่างขยะทั้งหลายนี่ ก็ทิ้งกันเกลื่อน เราอุตสาห์ทำตัวอย่าง ให้ดู มาหาว่าเราเค็มซะนี่ ปีหนึ่งๆเราใช้ของมาก ชลัญ เก็บขาย ปีหนึ่งได้ค่า พรบ.รถ สบายๆ แต่เขาบอกว่าไม่อายเหรอเก็บขยะขาย เป็นถึงพยาบาล
อุ๊ย!!!! ลืมตัวค่ะเขียนซะยาวเหยียด ลืมไปว่ากำลังพูดเรื่องทำนา นี่ถ้าพ่อกับแม่ไม่แก่จะเอาแนวคิดอาจารย์มาให้ทำทีเดียว ชลัญ ทำไม่ไหว นาน่ะมี แต่พี่พาร์กินสันแกไม่ปล่อย.............