การใช้เทคโนโลยีสื่่อสารเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้ในการติดต่อกันง่ายขึ้นสะดวกรวดเร็ว

ในยามที่ตัวห่าง ใจห่าง

ไม่ควรเหมาว่าคนที่เลือกใช้เครื่องมือเหล่านี้หลงลืมจิตวิญญาณแห่งความเป็นมนุษย์ ละเลยต่อผัสสะที่เพื่อนมนุษย์พึงมีแก่กัน

        เป็นเรื่องน่ากังวลใจมากกว่าหากพบว่าบางคนมีจิตกระด้างต่อความอ่อนไหวทางจิตวิญญาณของบุคคลอื่น

ทนได้กับการเห็นความเป็นทุกข์ของผู้อื่น

        และเมื่อบุคคลดังว่าผสานกับเทคโนโลยีที่เพียงต้องการสารมากกว่าความรู้สึกใดๆที่ส่งไปพร้อมสารนั้น 

         จะยิ่งทำให้ดูเหมือนทุกสิ่งอย่างเป็นความฉาบฉวยจากการใช้เครื่องมือแสนวิเศษเหล่านี้

 ทหากพิจารณาดูดีๆจะพบว่าหลายคนที่ จิตพร้อมสมบูรณ์ในการเปิดรับผัสสะที่เข้ามากระทบแต่ถูกขวางกั้นจากจิตกระด้างโดยอาศัยเทคโนโลยี ลอยแพตัดขาดการสื่อสารที่มาจากความรู้สึก และในที่สุดเทคโนโลยีก้อเปนเพียงแพะที่มารองรับการขาดผัสสะที่ควรมีของคนที่มีจิตกระด้างต่อความรู้สึกของผู้อืนนั่นเอง

บันทึกในวันที่ทุกความรู้สึกตกตะกอนดีแล้ว...