การประกวดงานเพลงในลักษณะเลียนแบบหรือเงาเสียงนักร้องต้นฉบับ..อย่างเช่นที่กล่าว..คงมีกรอบของการให้คะแนน..โดยเอางานของผู้ร้องที่มีการบันทึกไว้เป็นตัวตั้ง..แล้วจึงนำมาเทียบเคียงกับ งานของผู้ประกวดแต่ละคน..ศิลปะที่ได้จึงเป็นศิลปะของการลอกเลียนแบบ..ที่สร้างอารมณ์ย้อนกลับของผู้ฟัง..อันนี้ หาก กรรมการท่านใดซึมซับความรู้สึกย้อนยุคได้ใกล้เคียงและ มีสายตาและหูซึ่งจดจำได้ดีตามแบบฉบับเดิม..ซึ่งอาจแตกต่างจาก population..ก็อาจเป็นได้..แต่..ข้อสำคัญ คือ จำต้องมีความบริสุทธิ์ใจต่อการตัดสิน..ซึ่งผู้จัดได้วางกฏกติกามารยาทไว้แล้ว ตามนั้น..ซึ่งโดยปกติของการตัดสินการประกวดร้องเพลง(ที่ผมมีโอกาสรับเชิญไปตัดสินด้วย)..มักจะมีการพูดจากันก่อนในคณะกรรมการตัดสิน ว่า ควรคำนึงว่า..คณะกรรมการเป็นเสมือนตัวแทนของผู้ชมในขณะนั้นด้วย(แม้ว่าจะเป็นผู้ทรงคุณวุฒิ/วัยวุฒิกว่า)..จึงมิควรใช้อัตตวิสัยของตน(ซึ่งอาจจะตกยุค หลงยุคไปแล้ว)..อย่างเดียว..ในการตัดสินใจ..