ดูแล้วเห็นแนวทางที่ถูกต้อง กับชีวิตจริงมากๆ ครับอาจารย์ หลักสูตรต่างๆ ของเมืองไทยต้องปรับหรือนำเจ้าสิ่งที่สามารถพาลูกศิษย์ไปจับต้องเงินเพื่อนำพาชีวิตและครอบครัวของเค้าไปสู่สิ่งที่เรียกว่าเศรษฐกิจพอเพียง ตรงนี้คือขั้นที่หนึ่ง ขั้นต่อไปก็ตอบด้วยความเจริญก้าวหน้าครับ ...ตรงนี้ ปัญหาของการจบการศึกษามาแล้วมีเพียงกระดาษหนึ่งใบนั้น มันชัดเจนมากๆ มันอาการรุนแรงครับ

มันบอกถึงการสูญเสียทรัพยากรต่างๆ ของการบริหารชีวิตของแต่ละครอบครัว เนื่องจากความฝันของพวกเค้าที่อยากให้ลูกนั้นอยู่ดีกินดี แอบคิดเรื่องเป็นเจ้าคนนายคนเข้าไปด้วย...เมื่อเราได้เห็นคนที่จะมาทำงาน หรือเข้ามาทำงานใหม่ๆ โดยเมื่อเราให้เขาลองทำอะไรสักอย่าง แบบปฏิบัติได้ ทำได้ ปรากฏว่า มันสามารถเบาบางมาก บางคนยิ่ิงแย่ไปกันใหญ่เลย แต่พ่อแม่เองก็ให้กำลังใจและก็พากันฝึก พากันฝากเข้าทำงานกันไป ส่วนไอ้เจ้าที่ไม่สามารถจะทำได้ก็ว่างงานกันไป เรียนต่อเพื่อเยียวยาจิตใจกันไป ..สภาพความเป็นจริงวันนี้ เป็นแบบนี้ การที่เรานำทฤษฎีมาตั้งแล้วสอนให้ปฏิบัติ เกิดดอกออกผลกันแบบระยะสั้น ระยะยาว ทำนองนี้ ดีมากๆ เพราะส่วนหนึ่งก็เป็นการประกันชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยไปด้วย เมื่อเหล่าศิษย์สามารถทีี่จะหุงข้าว ทำกับข้าว ทำงานในชีวิตประจำวันโดยมีเป้าหมายคือเอาตัวให้รอด พวกเขาทำแบบนี้กันทุกคน ภาพรวมสังคมก็จะดีขึ้นแน่นอน ...ต้องทำแล้วเรียนและเรียนแล้วทำ...เมื่อเก่งค่อยว่ากันต่อในระดับลึกๆ และเมื่อต้องนึกถึงอาเซียนขึ้นมาก็ยิ่งจะต้องหัดทำกันทุกอย่างเลย ว่ากันตั้งแต่กวาดบ้าน กวาดพื้น ทำเป็นทุกอย่าง เพื่อให้วันหนึ่งเกิดเรียนมาแล้วมันดันไม่มีงานทำ งานเล็กๆ น้อยๆ นี่ก็จะช่วยให้เราไม่ต้องไปจ้างคนอื่นมาทำ ก็ประหยัดเงิน ประหยัดเงินก็เหมือนได้เงิน ยังไงยังงั้น