จำได้ว่า วันนั้นผมกลับบ้านด้วยความมุ่งมั่นว่า นับต่อนี้ต่อไป ผมจะพยายามให้อาหารใจ ด้วยการยินดีในการให้ทานโดยสม่ำเสมอ วันละเล็ก วันละน้อย พยามยามรักษาศีลแบบมักน้อยสันโดษ และพยายามสวดมนต์บ้าง จนถึงวันนี้ 30 กว่าปีผ่าน ผมล้มลุกคลุกคลานมาได้หลายก้าวทีเดียว