เมื่อต้นเดือนพฤศจิกายนปี 2554 เราไปประเทศฮ่องกงกับแฟนต่างชาติที่เป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ และไปพักบ้านลูกสาวแฟนที่เป็นชาวอังกฤษ เราได้พบสาวใช้ที่มาจากประเทศฟิลิปปินส์สองคน คนเป็นแม่ อายุ 53 ลูกสาวอายุ 24 เขาฟัง อ่าน เขียน พูดภาษาอังกฤษได้คล่องแต่เป็นคนรับใช้ เขาสามารถทำกับข้าวโดยอ่านตำราภาษาอังกฤษได้ด้วย ซึ่งเราเองก็ทึ่งกับสิ่งที่ได้เห็น จนมีความรู้สึกละอายใจ ว่าเราเองเป็นคนไทย อยู่กับฝรั่งมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย แต่ยังต้องให้สาวใช้ฟิลิปปินส์สอนด้วยซ้ำไป วันอาทิตย์เขามารวมตัวกันมากมายที่ทางเดินห้างสรรพสินค้า นอนกลิ้ง วิ่งเล่น เย็นใจนั่งเล่นไพ่กันเหมือนการพบปะสังสรรค์สมาคมสาวใช้ เราเองก็สงสัยอยู่บ่อยๆ ว่า คนไทยเรียนภาษาอังกฤษกันไปเพื่ออะไร ครูสอนภาษาอังกฤษมีประสิทธิภาพมั้ย และที่สำคัญเด็กไทยกลัวไวยกรณ์ฝรั่งมากเลย แล้วเราเรียนภาษาอังกฤษทำไม เวลาเจอฝรั่งเรากลัวอะไร เราจะไปใช้เขา หรือจะไปเป็นทาสเขาจริงหรือ...แต่คำตอบของเราคือ...เอาไว้สนทนากะสามีฝรั่งค่ะ