ทำไมอ่านรวมๆแล้ว รู้สึกได้อารมณ์เหมือนอ่านธรรมของเว่ยหล่างเลยครับอาจารย์ แต่บอกไม่ถูกว่าทำไมและตรงไหน อาจจะอยู่ตรงที่ทำให้ได้ภาพของการแสดงความเป็นเหตุปัจจัย เป็นเหตุผลของกันและกัน เรียนรู้ที่จะเป็นและไม่เป็น โดยดำเนินไปอย่างเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกันของ ครู ผู้เรียน ชีวิตเพื่อการเรียนรู้ (ที่เป็นฐานของ)ชุมชนแห่งการเรียนรู้ และสังคมแห่งการเรียนรู้

ต้องขอขอบคุณทรรศนะและการแบ่งปันนี้ในวาระอย่างนี้ของอาจารย์ครับ รวมทั้งขอบคุณไปถึง 'ข้อความดลใจ' ของคุณเอกจตุพร ที่อาจารย์นำมาสานความคิดแบ่งปันต่อยอดกัน หลังตื่นเช้าแล้วก็กำลังคิดว่าจะวางฐานอารมณ์เพื่ออยู่กับตนเองให้เป็นการเจริญสติและปฏิบัติบูชาสำหรับวันมาฆะบูชาวันนี้ ไปบนการทำงานและกิจกรรมชีวิตที่ให้การใคร่ครวญ 'มิติจิตใจและจิตวิญญาณ' ของชีวิตการงานต่างๆ สักหนึ่งวันในวันมาฆะบูชานี้ อยู่พอดีครับ บันทึกของอาจารย์ให้ความคิดที่กำลังคิดอยู่ในใจนี้พอดีเลย วันนี้ไม่ได้ไปทำบุญที่ไหน เลยต้องขออาศัยคติของท่านอาจารย์ ดร.จันทวรรณ ที่ว่า 'ทำบ้านให้เป็นวัด' มาเป็นหลัก 'ทำวัดในเรือนใจ' สักวัน

วันนี้ ชุมชนแห่งการเรียนรู้และเป็นเครือข่ายผู้นำการเปลี่ยนแปลง เครือข่าย Facilitator สร้างศักยภาพการเรียนรู้และสร้างพลังการตื่นรู้ของมนุษย์ ที่ตถาคตสร้างขึ้นด้วยตนเองโดยตรงและล้วนหลุดพ้นแล้ว ๑,๒๕๐ รูป ต่างมุ่งไปชุมนุมเพื่อน้อมปฏิบัติบูชาต่อครูอาจารย์ของตนอย่างพร้อมเพรียง โดยอาการแล้วก็เป็นการเกิดขึ้นอย่างมิได้นัดหมาย แต่มองในแง่หนึ่ง แท้จริงแล้วก็เกิดจากการมีวาระในใจที่ตรงกันคือ แรงแห่งการน้อมนำความกตัญญูกตเวฑิตาและความรักต่อครูของตน ที่กำกับวิถีปฏิบัติของตนออกมาจากใจที่ตรงกันพอดี ครู ศิษย์ และชุมนุมชนแแห่งการเรียนรู้ จึงร่วมกันทำให้เกิดชุมชนมาฆะบูชา ลากไปซะไกลเลยครับ เหมือนไม่เกี่ยวกัน แต่ได้อารมณ์อย่างนี้พอดีครับ