ขอบคุณค่ะครูตาแว่นที่มาให้กำลังใจ ตอนนี้ตัวเองกำลังสับสน ในการหาที่เรียนให้ลูกเพราะอยู่ โรงพยาบาลก็จะโดนเพื่อนร่วมงานกรอกหูทุกวัน ว่าลูกเราไม่ใช่ลูกตาสีตาสา ตังค์ก็มีส่งลูกเรียนดีๆไปเลย อย่าปิดกั้นโอกาสลูก ไอ้เราก็คิดในใจก็ลูกตาตี๋ยัยโจ้ มันต่างจากลูกตาสีตาสาตรงไหน มี 1 หัว 2แขน 2 ขาเท่ากัน ไม่เห็นมีอวัยวะอื่นเกินเพื่อน เลย เห็นลูกแพทย์พยาบาลเขาพาลูกไปเรียนโรงเรียนเอกชนชื่อดังในโคราช ต้องตื่นกันตั้งแต่ ตี 4 ตี 5 ลูกก็เดินลากกระเป๋าแบบง่วงๆขึ้นรถตู้ไปโรงเรียนระยะทางตั้ง 60 กม.ไปกลับทุกวัน เขาไม่ห่วงอุบัติเหตุกันหรือ ลูกเรา ตื่น 6 โมงเช้ามีเวลา นั่งเล่นขายข้าวแกงตามจินตนาการของเด็ก ได้ช่วยแม่รดน้ำกล้วยไม้ บางวันยายทำขนมขายมมีเวลาไปขาขนมกับยายอีก เราว่าแบบนี้มันก็เข้าท่าแล้วน่า