ขอบคุณคุณปุยฝ้ายครับ
ความเป็นชนชาตินั้นฝั่งลึกอยู่ในจิตใจของมนุษย์ทุกคน เวลาอยู่ในบ้านเมืองเรา จะไม่รู้สึกแต่พอไปอยู่ในต่างแดนจะคิดถึงวิถีและวัฒนธรรมของตนเพราะเกิดการเปรียบเทียบกับวัฒนธรรมและวิถีชีวิตในต่างแดน พระสงฆ์องค์หนึ่งเล่าว่าเมื่อได้ฉันอาหารไทยเป็นครั้งแรก ความรู้สึกถึงความเป็นไทย วิถีแบบไทยๆ ก็แล่นเข้ามา เกิดความปีติจนแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ วัฒนธรรมจึงเป็นด่ังรากแห่งชีวิตของมนุษย์
ขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจครับ
และ 
โสภณ
เปียสนิท
อจ.โสภณ ครับ การที่พระสงฆ์ศรีลังกาบวชแล้วไม่สึกตลอดชีวิต มองในอีกแง่หนึ่งก็คือการวางกรอบที่แคบเกินไป ประเด็นนี้น่าสนใจครับ ขอค้นคว้าและหาข้อมูลเพื่อนำมาวิเคราะห์ต่อไปครับ
ขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจครับ