สวัสดีครับอาจารย์
ขอแสดงความเห็นอันน้อยนิดนะครับ ออกตัวก่อนว่าเป็นสิ่งที่ได้เคยฟังมาว่า...
ความเชื่อมาจากการได้รับรู้ เมื่อเกิดรับรู้ได้ก็เกิดความเชื่อขึ้นมา
การรับรู้ที่จะทำให้เกิดความเชื่อได้มี 3 แบบ
1. รู้จากการได้ยินได้ฟังมา --> ความเชื่อที่เกิดขึ้นเป็นแบบไม่อาศัยเหตุ/ผล หรือหลักตรรกะ ก็ได้ เชื่อตามอย่างเดียว
2. รู้จากการได้คิด คิดเองก็ดี คิดจากสิ่งที่ได้ยินได้ฟังก็ดี --> ความเชื่อที่เกิดขึ้นเป็นแบบ อาศัยหลัก เหตุ/ผล และ ตรรกะ
3. รู้จากการเห็นสิ่งนั้นซ้ำๆ --> ความเชื่อที่เกิดเป็นแบบไม่อาศัยเหตุ/ผล แต่ก็ไม่ใช่การเชื่อตาม เชื่อแบบเห็นอย่างไรก็เชื่ออย่างนั้น
- ความเชื่อแบบที่ 1กับ2 จะเปลี่ยนไปเพราะว่า ได้ฟังสิ่งใหม่ (น่าเชื่อกว่า/คนพูดน่าเชื่อกว่า), เกิดความคิดเองขึ้นมาลบล้าง (ตรรกะ), เกิดเห็นสิ่งนั้นแล้วเชื่อสิ่งที่เห็น
- ความเชื่อแบบที่่ 3 จะเปลี่ยนยากแต่ก็เปลี่ยนได้เพราะว่าเห็นมาเอง จะเห็นถึงที่สุดหรือไม่ แต่ก็เห็นมาเอง จะเชื่อสนิทใจ จะเปลี่ยนก็ต่อเมื่อทำให้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในอีกแบบได้ (เข้าใจว่าไม่ควรพยายามอธิบายในที่นี้)
อาจจะเป็นความต่ำต้อยที่ผมคิดต่างอยู่ ในเรื่องของพฤติกรรม
ผมเข้าใจว่า "พฤติกรรม" เป็นการกระทำที่อาจใช้ หรือ อาจไม่ใช้
"ความคิด" ก็ได้
ทีนี้พอเป็นพฤติกรรมที่ไม่ได้คิด ก็ทำไปเพราะว่าเคยชิน อย่างเช่น
ผมชอบใช้คำว่า "จริงหรอ? จริงดิ" ทุกครั้งที่มีคนเล่าอะไรให้ฟัง
แล้วก็ไม่เคยรู้ตัวมาก่อนจนแฟนทักว่ามันน่ารำคาญเหมือนคนกวนๆ
พยายามเปลี่ยนแปลงแต่ก็ไม่ได้ตลอด
ส่วนพฤติกรรมที่อาศัยความคิด ผมก็ยังเชื่อว่าไม่เกี่ยวกับความเชื่อ เพราะผมก็เชื่อว่าการทำดีย่อมได้ผลกรรมที่ดี แต่ผมก็ไม่สามารถจะมีแต่พฤติกรรมหรือคำพูดที่ดีได้
ถ้าจะสรุปให้เห็นความเห็น (ส่วนตัว/อัตโนมติ) ก็บอกว่า คนทำดีต้องพยายามและมีสติที่จะทำให้มันออกมาดี อย่าอาศัยธรรมชาติของตัวเองหรือพฤติกรรมจะถูกต้องกว่าครับ