คุ้นมาก ๆ กับภาพสามภาพค่ะ

หัวสี่ สิบและสี่สิบ

จากการทำงาน พี่ใช้การมองแบบนี้ทุกวัน วันละหลายร้อยครั้ง

มองชิ้นเนื้อแบบองค์รวม มองรูปแบบ มองลักษณะรอยโรคแบบมองจากที่สุงลงมุมต่ำ กำลังขยายต่ำ(หัวสี่)

มองหาดูว่ามีอะไรสะดุด ตา เรามั้ย

ผิดไปจากลักษณะ ปกติของชิ้นเนื้ออวัยวะนั้น ๆ มั้ย

บ่อยครั้งมองเห็นความสวยงาม ศิลป ในชิ้นเนื้อ

ถัดมามองด้วยกำลังขยายกลาง(หัวสิบ)

มองทะลุทะลวง ค้นหารายละเอียดยิ่งขึ้น

บางครั้ง บ่อยครั้งเราเห็นสิ่งผิดปกติเป็นจุดเล็กนิดเดียวตั้งแต่หัวสี่แล้ว

มามองให้ชัดขึ้นว่า

มันคืออะไร

หัวสี่สิบ เป็นการมองลงรายละเอียดระดับเซล เราจะมอง ขุดคุ้ยว่ากันเป็น เซล ๆ หรือเพื่อนพ้องเซลเหล่านั้น

เป็นเซลปกติ(normal) เซลนิสัยดี(mature) นิสัยพอทน(bordreline, potentially malignant) หรือนิสัยแย่มาก(neoplstic feature, poorly differentiated)

ศิลปเกิดตอนที่เพ่งมอง หันหัวแว่นขยายของกล้องจุลทัศน์กลับไปมา กำลังขยายหัวต่ำ กลางและสูง

เห็นความงามของชิ้นเนื้อ สีย้อม

นึกจินตนาการถึง เวลาที่เซลเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่ มันเริงร่า ขยันทำงานแค่ไหน

แล้วเมื่อคำสั่งการทำงานผิดเพี้ยนไป

มันเจ็บปวดหรือไม่

เวลาแย่งอาหาร เลือดที่มาหล่อเลี้ยง เหนื่อยมากมั้ย

คิดถึงเวลานักวิทยาศาสตร์ เตรียมการตัดชิ้นเนื้อ แผ่ชิ้นเนื้อให้บางที่สุดที่จะไม่ขาดรุ่งริ่ง และยังมีร่องรอยให้เราตรวจดู หลักฐาน รูปแบบ ทรวดทรง หน้าที่การทำงานของเซล

สีย้อมเล่า ปรมาจารย์ผู้คิดค้นพบ เก่งจังเลย เป็นสีที่พอเพมาะ พอดี

บางครั้ง บางที คิดไปถึง คนไข้เจ้าของชิ้นเนื้อ

เขา เธอ อายุประมาณนี้ นะ มีหลักฐานจากร่องรอยที่ปรากฎบนเนื้อค่ะ

คงเหนื่อยกับการทำงาน จึงมีจุดเม็ดสีแบบนี้

ฯลฯ

ขอบคุณบันทึกและภาพสามภาพนี้ค่ะ

พี่มีความสุขเมื่อระลึกได้ว่า เรามีความสุข เพลิดเพลินกับงานของเรา

แค่นี้เพียงพอแล่้ว

มาใช้โควต้าพื้นที่ไปมากเลย อิ อิ