สวัสดีคะน้องหนูรี พี่สุขอบคุณมากนะคะที่เข้าไปเยี่ยมพี่สุ ตอนนี้พี่สุค่อยยังชั่วแล้วคะ อาการไอ และอาการท้องผูก  ช่วงนี้กำลังเพิ่มน้ำหนักคะ เพราะมีอาการหิวขึ้นมาบ้าง ซึ่งช่วงทานยาแก้ไอ ไม่รู้สึกหิว ไม่รู้สึกอยาก แทนที่ทานยาจะหาย กลับหนักขึ้น ด้วยทานยาไม่ถูกวิธีซื้อมาทานเอง ไม่ปรึกษาแพทย์ ผลลัพธ์ออกมา เกือบทำร้ายร่างกายตนเอง พี่สุรู้ตัวก่อนคะ  รู้ว่าขืนทานยาเหล่านี้ต่อไปอีก ไหนจะทานอาหารไม่ได้ ในที่สุดก็นอนยาว ด้วยหมดแรงที่จะต่อสู้ ชีวิตประจำวัน คงไปเหมือนต้นยางแก่คะ

     มาอ่านเรื่องต้นยาง ทำให้นึกสะท้อนถึงชีวิตคนเรา สักวันก็หมดหน้าที่ ด้วยวัยชรา แม้จะมีกำลังแต่สมรรถภาพ ก็คงสู้ไม่ไหว ก็รอวันกลับบ้านเก่าเช่นกัน  ที่เหลือไว้ก็คงมีแต่ความดี ความรักที่คงไว้ให้กัน ได้ระลึกถึง

     หนูรีถ่ายภาพได้สวยมากเลย บางภาพมีศิลป์ด้วย หนูรีเป็นเศรษฐีป่ายางนี่เอง อยู่ใกล้ชิดป่ายาง เติบโตมากลับป่ายาง  ทางบ้านพี่สุกำลังฮิตปลูกยางพารากันคะ ตอนนี้คนที่เคยปลูกไว้ เมื่อมันอายุได้  5-7 ปี  ตอนนี้แหละคะ เริ่มได้น้ำยางกัน พากันออกรถเป็นแถวเลย เศรษฐี ก็เริ่มมี เพราะ พอมันให้น้ำยางได้ ก็ได้ประจำ นำไปขาย 15 วันครั้ง มีที่รับซื้อ สะดวกอีก และช่วงนี้มีแต่ได้กับได้ เพราะลงทุนปลูกมานานแล้ว ช่วงนี้ไม่ได้ลงทุนเพิ่ม นอกจากว่า เห็นว่าตนเองมีรายได้ ขายป่าอ้อย ซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจของชาวอำเภอกระนวน พากันมาปลูกยางมากขึ้น เพราะปลูกอ้อยลงทุนตลอด บางครั้งก็ขาดทุน

      ที่เพราะพันธ์ยางก็เริ่มมีมากขึ้น บางแห่งมาให้พี่สุโฆษณาขายพันธ์ยางเพื่อให้คนมาซื้อ พี่สุถามเขาไปรับมาจากไหน  เขาบอกว่า ขับรถไปซื้อที่ภาคใต้เลยคะ ไปกลับเป็นนานๆๆ  เพราะมันจะได้คัดต้น คัดพันธ์คะ  พี่สุก็ว่า โอโห คงได้กำไรดี แต่ช่างลำบากจริงๆ มันไกลเกินไป มันจะคุ้มไหมนี่ แต่เขาก็ทำจริงๆๆคะ