เมื่อฉันได้อ่านกาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวานฉันคิดว่าในสมัยก่อนมีเรื่องมากมายเช่น โบราณคดี ประวัติศาสตร์ อักษรศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยกับสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีการเปรียบเทียบอาหารกับสมเด็จพระศรีสุริเยน

กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวานผู้แต่งคือสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยการแต่งจะคล้ายกับนิราศภูเขาทองที่สุนทรภู่เป็นคนแต่งแต่นิราศภูเขาทองแต่งโดยการเดินทางของสุนทรภู่แต่กาพย์เห่ชมเครื่องคาวหวานแต่งโดยการอยู่กับที่และรับประทานอาหารแล้วเอาอาหารเปรียบเทียบกับสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี แต่งเพื่อชมฝีมือในการทำอาหารของสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีกับสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยไม่ได้อยู่ด้วยกัน

“ยำใหญ่ใส่สารพัด วางจานจัดหลายเหลือตรา

รสดีด้วยน้ำปลา ญี่ปุ่นล้ำย้ำยวนใจ”

และ ข้าวหุงปรุงอย่างเทศ รสพิเศษใส่ลูกเอ็น

ใครหุงปรุงไม่เป็น เช่นเชิงมิตรประดิษฐ์ทำ

แสดงให้เห็นว่ามีการติดแต่ชาวต่างชาติ น้ำปลาญี่ปุ่น แสดงให้เห็นว่ามีการติดต่อซื้อขายกับชาวญี่ปุ่น

ในทุกๆบทจะมีการเปรียบระหว่างอาหารกับสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี เช่น

“ ตับเหล็กลวกหล่อนต้ม เจือน้ำส้มโรยพริกไทย

โอชาจะหาไหน ไม่มีเทียบเปรียบมือนาง”

ไม่มีใครทำตับเหล็กได้อร่อยเท่าสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี

“ช้าช้าพล่าเนื้อ1สด กุ้งปรากฏรสหื่นหอม

คิดความยามถนอม สนิทเนื้อเจือเสาวคนธ์”

เปรียบเทียบเนื้อสดกับเนื้อสมเด็จพระศรีสุริเยนทราทราบรมราชินี ว่ามีความหอมเหมือนกัน

สุดท้ายนี้ในกาพย์เห่ชมแครื่องคาวหวานสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยด้วยความรักที่มีให้ต่อสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินีมีมากจนหาไม่ได้ จะทำอะไรก้คิดถึงสมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี