อีกฐานะหนึ่งในอดีตนั้น

อาจารย์ทางด้านบริหารธุรกิจ อาจารย์ุทุกคนสอนได้หมดอยู่แล้ว ให้สอนอะไรก็สอนได้หมด เพราะสอนอย่างเดียวไม่ต้องทำ สอนอย่างเดียวโดยที่ไม่เคยทำ สอนแต่สิ่งที่เป็นปรัชญา สอนอย่างไรก็สอนได้

เนี่ยแหละปัญหา.....

ถ้าสอนแล้วนำความคิดนี้ไปใช้ทางธุรกิจคงเจ๊ง (ในทางกำไร)

ถ้าสอนแล้วนำความคิดนี้ไปใช้ในชีวิตจะมีแต่ความสุขในทุกลมหายใจ

ต้องให้อาจารย์สอนบริหารธุรกิจมาใช้ชีวิตปฏิบัติธรรมอยู่กับวัดซึ่งเป็นวัดที่แท้

แต่นั่นก็แหละ แต่เข้าวัดแล้วก็ไม่อยากออกไปสอนอะไรที่มันเป็นสิ่งที่สร้างบาปสร้างกรรมโดยเฉพาะสอนบริหารธุรกิจ สอนให้คนไปเอา เอาเปรียบ เอาเงิน เอากำไร

คนที่เข้าวัดก็ไม่อยากออกไปสอน

คนที่สอนอยู่ก็ไม่อยากเข้าวัด

้สิ่งที่น่าคิดและฝากโยมคิดก็คือ ต้องเสนอหนทางแห่งสมดุลเรื่องของบริหารธุรกิจบนพื้นฐานของจริยธรรมและศีลธรรม โดยเฉพาะสังคมปัจจุบันที่มีแต่ความแก่งแย่งชิงดี สังคมทุนนิยม สังคมแห่งการเอาเปรียบ สังคมนี้ให้ได้

เจริญพร