แวะมาบ้านผมแต่เมื่อไรเนี้ย....

อาจารย์บรูซ แกวตั้น หัวหน้าวงฟองน้ำ สมัยหนุ่มๆเคยสอนดนตรีอยู่ที่พิษณุโลก ท่านเล่าว่าชอบมานั่งในโบสถ์หล่องพ่อพุทธชินราช ท่านเป็นคริสเตรียนที่เคร่งครัด แต่ว่าหลวงพ่อนั้นงดงามเหลือเกิน มองได้ไม่เบื่อ เพราะแต่ละวัน แต่ละช่วงเวลาท่านงดงามแตกต่างกันไป เรื่องนี้เพราะว่า โบสถ์ของวัดโบราณในสมัยสุโขทัยนั้นไม่ได้หันไปทิศตะวันออกแบบคติความเชื่อปัจจุบัน แต่หันไปทางแม่น้ำ โบสถ์หลวงพ่อกันไปทางทิศตะวันตะวันตก และด้านข้างมีช่อแสง จึงไม่แสงตะวันสาดส่องเข้ามาทุกช่วงเวลาจากเช้าจดเย็น แสงตะวันจะเปลี่ยนสีไปเรื่อยๆตามวันและเวลา มุมก็เปลี่ยนไป ทำให้องค์พระส่องประกายแตกต่างกัน จึงมองไม่ได้เบื่อ โดยเฉพาะช่วงเย็นๆที่แสงแดดเปลี่ยนเป็นสีทองแดงท่านจะส่องประกายสุกใสดั่งรัตณมณี แต่วันนี้ช่องแสงถูกปิดและนำหลอดไฟมาส่ององค์พระ เสน่ห์และความงามเมื่ออดีตก็เลยหายไป นอกจากนี้หลังการปฏิสังขรลงลักษณ์ปิดทองใหม่ ดูท่านไม่เปล่งปลั่งเหมือนอดีต ช่างยุคใหม่สู้ช่างโบราณไม่ได้เลย น่าเสียดายที่คนรุ่นหลังไม่ได้เห็นว่าพระปฏิมาที่สวยที่สุดในโลกนั้นเป็นเช่นไร แต่ท่านก็ยังคงงดงามอย่างศิลปะไทยแท้ๆอยู่ครับ ผมแค่...เสียดาย