ด้วยที่เป็นคนท่าวังผา, เมืองน่านเคยหนีวิถีชีวิตแบบพื้นบ้านไปนานพอสมควร วันหนึ่งได้รู้ถึงสัจธรรมเมื่อต้องไปเรียนรู้วิถีชีวิตพื้นบ้าน ศิลปะวัฒนธรรมจากคนอื่น ทั้ง ๆ ที่ตอนเป็นเด็กตาเป็นสล่า สร้างวัด สร้างวิหาร แกะสลักหัวเรือ แต่เราปฏิเสธเพียงเพราะไม่ใช่วิถีแบบวิทยาศาสตร์ ปฎิเสธการวาดแบบโบราณ ๆ ที่เป็นลายเส้นสองมิติ ดูถูกว่าไม่ใช่ศิลปะ

แต่วันหนึ่งคนที่ใกล้ตัวได้ล้มหายตายจากไปแล้ว รู้สึกว่าเราเป็นทัพพีทีไม่รู้ว่าน้ำแกงอร่อยมากน้อยเพียงใด และสายไปกว่าครึ่งชีวิต วันนี้ได้เรียนรู้ และอยากกลับคืนสู่วิถีธรรมชาติกลับเป็นสิ่งที่ยาก แต่ก็มีความสุขกับการไปอยู่แบบชาวบ้าน ๆ จริง ๆ