สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอบยคุณน้องปูที่ไปทักทาย

อ่านบันทึกนี้หลังจากหยุดไปนาน ชอบมากค่ะ ทำให้คิดถึงลูก พี่เจอสัจธรรมว่า แม่ย่อมคิดถึงลูกมากกว่าลูกคิดถึงแม่นะ เพราะวัยของลูกที่มีเส้นทางน่าสนใจมากมายข้างหน้า และเส้นทางของคนเป็นแม่ที่มาถึงจุดสูงสุดของการเดินทางแล้ว หัวจิตหัวใจมีเพียงสิ่งเดียวคือลูก จึงไม่แปลกที่ "แม่ปูเอง" เพียรโทร.มาถามไถ่ทุกข์สุขลูก พี่ก็เป็นเช่นนั้นแหละ จนถึงวันหนึ่งบอกตัวเองว่า ลูกเขางานยุ่ง อย่าโทร.ไปบ่อย เกรงใจลูกบ้าง

พี่ขอเขียนถึงน้องปูยาวๆ นะจ๊ะ

พี่จะหยุดการเข้ามา G2K สักระยะ เพราะ พี่เจ็บแขนทั้งสองข้าง หลังจากขนของหนีน้ำตอนนย้ำท่วม เป็นนาน ยังไม่ยอมหาย หมอแนะนำว่า ให้พักมือเยอะๆ พี่กลัวไม่หายต้องอดใจ

ประการที่สอง พี่มีปัญหาขลุกขลักในการเข้า G2K พอประมาณ อย่างที่พี่เขียนอยู่นี่ก็อ่านไม่ค่อยออกว่าเขียนอะไรบ้าง ตัวหนังสือมันซ้อนๆ กัน

ประการที่สาม พี่อยากทำงานสำคัญแต่ยากมากให้สำเร็จก่อนอำลาราชการไปนอนบ้าน เพราะคิดช้า ทำช้า จึงต้องให้เวลากับมันมากๆ คนอายุน้อยๆ สังขารเอื้อ คิดเร็ว ทำเร็ว อยากทำงานอะไรดีๆ สนุกๆ ให้รีบทำ

ป.ล. เขียนมาด้วยความรักจ้า