เพิ่งค้นพบ blog ของอาจารย์ ให้ข้อคิดที่ดีมาก ขอบคุณค่ะ ขออนุญาตเป็นสมาชิกอ่านบันทึกของอาจารย์ด้วยคนนะคะ

“เรารู้” แต่เราอาจไม่ได้ทำ (หรือทำไม่ได้) แต่การได้มีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน กับบรรดาอาจารย์จากสถาบันต่างๆ ในระหว่างกระบวนการ ลปรร. นั้น อาจมีเรื่องเล่าบางเรื่องที่สามารถสั่นไหวหัวใจของเราได้ ตรงนั้นนั่นแหละครับที่สำคัญ กระบวนการมีผลอย่างยิ่ง ณ ขณะที่แชร์เรื่องเล่า (Tacit) กันอยู่นั้น อาจเกิดการเปลี่ยนแปลงในจิตใจของเราโดยที่เราไม่รู้ตัวก็ได้ หัวใจของ KM อยู่ที่การเปลี่ยนแปลง อยู่ที่การกระทำ  มากกว่าการให้ได้ความรู้ออกมาเท่านั้น

ตัวเองก็มีประสบการณ์เป็น Facilitator เวลาที่เราต้องการให้ผู้เข้าร่วมประชุมสัมมนาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ หรือมานั่งคุยระดมสมองกัน เขามักมองที่ result แล้วบอกว่าเสียเวลานานไป ข้อสรุปที่ออกมาให้ Facilitator หรือ วิทยากรบอกมาเลยเร็วดี คนมักไม่มองที่กระบวนการ ว่าการที่มาคุยกันได้แลกเปลี่ยนความคิด ความรู้สึก ได้กระตุกจิตใจคั้นกันออกมาเองน่าจะจดจำได้ และจูงใจให้ไปหาวิธีแก้ไข หรือนำไปปฏิบัติจริงต่อไปได้มากกว่ามีคนมาบอกสูตรสำเร็จ