ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณเจ้าของบันทึก คุณโอ๋-อโณ ที่เป็นผู้จุดชนวน และดำเนินการต่อเนื่องจนมีการต่อยอดความรู้เรื่องนี้ อย่างที่เห็นอยู่  นี่คือชีวิตของ Blog  
   บอกความในใจก็ได้ว่า  วันนั้นผมไปสอนที่ชัยนาททั้งวัน แต่พอว่างเช่นตอนพัก ใจก็คิดอยู่แต่เรื่องว่าจะต้องเขียนโดยเร็ว และกำหนดแนวทางไว้ในใจ  กลับ กทม.ก็ไม่ละวางความคิด จึงเกิดการเขียนบันทึกนั้นระหว่าง 3-4 น. หัวใจสำคัญอยู่ที่ หนุ่มน้อยที่บ้าน ของคุณโอ๋-อโณ  ก็คุณแม่บอกว่าเขาอยากอ่าน อยากรู้  เพราะเป็นคนรุ่นพวกเขาอยากรู้นี่เองที่เป็นแรงขับสำคัญ ถ้าเป็นเพียงคุณแม่บอกว่าอยากอ่าน(เอง) ป่านนี้ผมอาจกำลังคิดอยู่ก็ได้ว่าจะเขียนยังไง  และเริ่มเมื่อไหร่ดี  ในใจผมนั้น หนุ่มน้อยที่บ้าน ของคุณโอ๋-อโณ เป็นมากกว่าที่เขาเป็น ผมรู้สึกว่าเขาเป็นตัวแทนคนรุ่นใหม่ ที่พวกเราต้องใส่ใจและรีบตอบสนองในสิ่งที่ดีงามและถูกต้อง ทันทีที่มีโอกาส  แค่เขียนบันทึกสั้นๆนั้น  ผมฝันไปไกล เห็นภาพอนาคตที่พวกเขาอยู่กันอย่างสงบสุข  อุดมไปด้วยสันติสุขส่วนบุคคล และสันติภาพของสังคมโดยรวม  คิดมากไปหรือเปล่านะเรา  แต่เชื่อว่าการคิดมากแบบนี้  ไม่น่าจะเป็นที่มาของ "โรคประสาท" เพราะในนั้นมีพรหมวิหาร๔ อยู่ด้วย  ตัวไหนบ้าง ลองช่วยๆกันแกะดูนะครับ