สวัสดีกับวันที่หนาวมากอีกวันครับ...

ผมเคยอบรมกับท่านอาจารย์ ดร. จอมพล อาจารย์แม่ ดร.ปานใจ และอาจารย์ รัฐศิกดิ์ อนันตริยะ ด้วยครับ

ผมจำวันนั้นได้แม่นตลอดชีวิตเลยครับ...

1. ภรรยาชวนผมมานั่งฟังที่โรงพยาบาลของภรรยา ช่วงเช้าเข้าร่วมประชุม...สนุกและเรียนรู้มากครับ...อาจารย์บอกว่า ให้ฟังแบบสบาย ห้ามจดสมุด...แต่ผมก็แอบใช้แผนผังความคิดทรงจำ...สนุกกับการนำเสนอ...เนื้อหา...บทกวี...เสียงเพลง

แต่พักเที่ยงผมกลับไปดูลูกชาย (โชคดีที่ภรรยาไม่ได้ไปด้วย) ขากลับผมกลับมาเกือบถึงโรงพยาบาลแล้วนะครับ ...เหมือนฝัน...ผมกับรถมอเตอร์ไซด์ลอยสูงจากถนน...ผมมีสติ...ไม่เจ็บปวด...แต่รู้สึกมีน้ำเหนียว ๆ บริเวณต้นขาซ้าย...แล้วก็มีเลือดแดง ๆ ไหลติ่ง ๆ ออกมา... รถพังยับเยิน...

เหตุเพราะ...น้องคนที่มาชนขับรถมอเตอร์ไซด์...เมาสุรา...บิดเร่งแซงรถกะบะ..แต่จู่ ๆ ก็ดิ่งมาชนผม..กะบะตกถนนข้างทาง...ที่เศร้ากว่าผม คือ เจ้าของรถกะบะพาภรรยา (เป็นพยาบาลที่เมืองเลย) จะไปฉายแสงรักษามะเร็งเต้านมที่ศิริราช

เป็นเหตุการณ์ที่ผมได้เรียนรู้ - และเติบโตครับ

2. ตอนอยู่ ER ภรรยามาล้างแผล และฉีดยาให้ ผมขอเขาให้ไปฟังการบรรยายต่อ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวให้น้องสาวมารับกลับบ้าน...ฝากว่า ให้ช่วยซื้อหนังสือ...ซีดี...และช่วยเหลืออาจารย์บ้าง เพราะอาจารย์จอมพล อาจารย์แม่ ...ไม่รับค่าตัวในการมาบรรยายด้วย...พวกเราสมควรช่วยเหลือบ้างตามกำลัง

3. เสียดาย ที่ไม่ได้อบรมครบหลักสูตรครับ

แต่ความรู้ และสิ่งที่เกิดขึ้นในวันที่ดีและร้าย ยังอยู่ในความทรงจำเสมอครับ

เขียนยาวจังครับบัง...คิดถึงนะครับ