เรียน อ.ภีมและ อ.ตุ้ม 

เคยอ่านงานของตอลสตอยหลายเรื่องเหมือนกันตอนเรียนมัธยม  ตอนนั้นรู้สึกว่า อ่านยากมาก    ถ้ามีเวลาตอนนี้ยังคิดว่าจะหามาอ่านอีกครั้งค่ะ

การไม่ยึดมั่นถือมั่น เป็นหัวใจสำคัญ แต่ก็เป็นเรื่องยาก    ดิฉันเข้าใจ ตามประสาคนศึกษาและฝึกฝนด้านนี้มาน้อย (และอาจเข้าใจผิด) ว่า   ศาสนาพุทธหินยาน มุ่งเน้นการฝึกจิตใจตนเอง    ในขณะที่มหายาน (หรือแม้แต่คริสต์ ?) อาจใช้วิธีฝึกจากการให้  มิใช่การเน้นทำบุญ ทำทาน  แต่ให้โดยการทำตัวให้เป็นประโยชน์กับผู้อื่น  มองเห็นทุกข์ของผู้อื่น (ซึ่งพุทธหินยานก็สอนเหมือนกัน  แต่เข้าใจว่าจะให้ลำดับความสำคัญ กับการฝึกจิตใจโดยสมาธิ ภาวนามากกว่า)

การมองเห็นเพื่อนร่วมทุกข์ ทำให้เข้าใจโลกมากขึ้น นึกถึงตัวเองน้อยลง ลดอัตตา ลดความยึดมั่นถือมั่นได้เยอะเหมือนกัน   

ที่จริงไม่ใช่เห็นแย้ง  เพียงแต่คิดว่า มีหลายเครื่องมือใช่ไหมคะ

ศาสนาเป็นเครื่องค้ำจุนโลก ตรงที่ทำให้คนเราอยู่ร่วมกันอย่างสันติและมีความสุข  การลดความยึดมั่นถือมั่นจะไม่ทำให้เราเบียนเบียนคนอื่น ไม่เบียดเบียนธรรมชาติ ไม่เบียดเบียนโลก .. เข้าใจเอาเองแบบนี้ล่ะค่ะ

เขียนมาแลกเปลี่ยนค่ะ