ท่านพุทธทาสว่า ผู้กำลังเสพความรักเป็นอารมณ์ก็เหมือนผู้เกิดเสวยชาติเป็นสัตว์เดรัจฉาน ส่วนจะเป็นสัตว์อะไรก็ขึ้นกับความลุ่มหลงมัวเมาในรักนั้น โดยเปรียบว่าสัตว์นั้นมีสมองน้อยกว่ามนุษย์ ขาดสติปัญญาความเฉลียวฉลาด ผู้ตกอยู่ในห้วงรัก ก็มักมีดวงตามืดบอดมองไม่เห็นความเป็นจริงแห่งโลก ลิ้นไม่อาจรับรสแท้จริงได้แม้นน้ำต้มผักขมๆก็หวานชื่น นี่เองคือความรัก