สวัสดีค่ะ อาจารย์ ป.

อ่านแล้วแล้วประทับใจประโยคนี้

"จากคนที่หมกมุ่นคิดถึงแต่ตัวเอง (self absorbed)

เป็นคนที่สามารถซึบซับความดีงามของเพื่อนมนุษย์"

ครูนกเองก็ชอบเขียนมากกว่าชอบพูด การเขียนเป็นการเยียวยาตนเองเพื่อที่จะระลึกถึงผู้อื่นมากกว่าตนเองค่ะ และการเขียนเหมือนกับการบันทึกชีวิตผ่านตัวอักษรที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าใด คุณค่าของตัวอักษรไม่เคยเปลี่ยนแปลงหากเราสื่อสารชัดเจน มีจิตใจมุ่งผดุงความดีงามของเพื่อนมนุษย์