สวัสดีครับคุณพี่

ที่เรียกว่าตาแป๊ะนั่น  เพราะพี่สาวเล่าให้ฟังว่า น้องชายจะไปซื้อ iPad ที่ร้านค้าที่เชียงใหม่ ไม่ได้แต่งตัวไป ใส่กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ เสื้อยืดธรรมดา  พนักงานขายไม่ยอมมาต้อนรับด้วย เพราะคิดว่าเป็นตาแป๊ะแก่ๆ ไม่มีความรู้ ไม่มีเงิน ที่จะซื้อของเขา น้องชายโมโหมากถึงกับมาเล่าให้หลานชายฟังว่า มันนึกว่าเราไม่มีเงิน ไม่มีความรู้ น้าอ่าน web เป็นภาษาอังกฤษเอาเองก็ได้ มันไม่อยากได้เงินน้าก็แล้วไป ว่าจะซื้อ iPad สักสองเครื่อง มันเลยอดได้เงินน้า ไม่ซื้อก็ได้ 

ผมเองก็ได้ครับการอบรม(แกล้มบังคับ)จากภรรยาจะไปไหน ภรรยาหรือลูกสาวจะเป็นคนจัดเสื้อผ้าให้  สีทุกอย่างต้องเข้ากัน เสื้อจะเป็นตราจระเข้หรือตราจิ้งจกก็ไม่เป็นไร รีดให้เรียบร้อย ไปไหนถ้าพนักงานเรียกว่า ท่าน ดูภรรยาดูจะพอใจเป็นอันมาก ถึงกับยิ้มแก้มตุยเลยครับ

พี่สาวที่เป็นครูก็เหมือนกัน  เวลาไปติดต่อกับสถานที่ราชการ เธอต้องแต่งตัวเรียบร้อย พูดจาน่าเลื่อมใส พี่สาวบอกว่าให้คิดว่าเราพูดกับเด็กนักเรียนของเรา  เด็กมันเกรงใจเอง การงานก็เดินสดวก 

ผมเคยไปซื้อของกับพี่ชายที่เป็นอธิบดี เวลาพนักงานมาต้อนรับ ท่านเรียกพนักงานผู้หญิงว่า สาว  ถ้าเป็นพนักงานผู้ชายท่านเรียกว่า หนุ่ม 

"เอ้า สาว ของชิ้นนี้ราคาเท่าไร ลดได้หรือเปล่า" อะไร ทำนองนั้นครับ

สาวๆ ยินดีต้อนรับ ของอย่างนี้ต้องฝึกครับ  เผอิญน้องชายไม่ได้รับการฝึก ผลออกมามันก็ต้องเป็นไปตามเหตุตามปัจจัย จะไปโทษใครก็ไม่ได้  

เลยมีเรื่องมาเล่าให้พวกเราได้ฟังสนุกๆ จะแอบยิ้มด้วยก็ไม่ว่ากระไรครับ