ขอบพระคุณค่ะท่าน ดร.พจนา สำหรับกำลังใจและความอบอุ่นใจที่ผู้ใหญ่อีกท่านหนึ่งมอบให้เสมอมา

ชีวิตที่เลือกแล้วคงต้องใส่เกียร์เดินหน้าอย่างเดียวค่ะ เพียงแต่เหนื่อยนักขอหยุดพักบ้างหรืออาจงอแงตามประสา

แต่สิ่งที่จะเก็บไว้ในหัวใจและดึงมันออกมาใช้ยามอ่อนแรงเพียงลำพังคือกำลังใจจากผู้ใหญ่ทุกๆท่านที่เมตตา

แม้ทางเดินของชีวิตอาจอยู่คนละฝั่งกับครอบครัว(พ่อแม่)แต่ในฐานะลูกที่ทำได้คือสร้างอาหารไว้เลี้ยงพ่อแม่ยามแก่เฒ่า และหากลูกทำดีพ่อแม่คงได้รับดีนั้นด้วยกตัญญ ทำดีที่สุดแล้วกับการได้เกิดมาเป็นลูก(เหลือเพียงลมหายใจก็ยินดี) ขอบคุณค่ะ