สวัสดีค่ะคุณ เมตตา

ดิฉันจดไว้ว่าต้องแวะมาบันทึกนี้เพราะตรงใจมาก 
เวลาฝึกนักศึกษา ดิฉันตั้งใจฝึกให้ทำงานอย่างเสียสละ   แล้วก็ฝึกไปตามที่เราคิดว่าดี 
ครั้นถึงเวลาออกไปทำงานจริง  เด็กๆจำนวนหนึ่งบอกว่า  สิ่งที่ฝึกไป  เป็นอุดมคติ แต่ที่เขาเจอในชีวิตจริง  อุดมคติกินไม่ได้  
ดิฉันก็เลยได้คิด   เมื่อเด็กบอก(ให้ทำใจ)ว่าพบกันครึ่งทาง  ที่สอนไปนั้นไม่ผิด  แต่ในชีวิต มีอีกหลายอย่าง "ที่เราเอาตัวเองเป็นเกณฑ์ไม่ได้" 
เลยนึกชอบใจบันทึกโดนใจของคุณเมตตานี่แหละค่ะ : )