พี่บังหีมคะ ถ้าเจตนาเราดี เขียนอะไรผิดพลั้งไปคนที่เขาถือโทษก็คงจะเข้าใจเราสักวันแน่ๆค่ะ ขอเพียงเราไม่หยุดเขียนแสดงความเป็นเราเอาไว้ให้เขารับรู้ สักวันที่เขาเปิดใจน่ะค่ะ ไม่อยากบอกเลยว่าโอ๋เองก็ยังมีคนที่เขาโกรธเราเพราะสิ่งที่เราเขียนเลยนะคะ จนป่านนี้ก็ดูท่าว่ายังไม่หายที รอเวลาด้วยความหวังอยู่ค่ะ

อ.โสภณ น่าจะช่วยยืนยันได้ใช่ไหมคะว่า กลอนที่เขียนทั้งหลายนี้หากไม่ใช่อารมณ์ ณ สถานการณ์นั้นๆก็คงไม่มีทางสื่อสารได้โดนใจขนาดนี้ เศร้าแทนคนที่เดือดร้อนจนรู้สึกว่า คำสอนทั้งหลายที่เราพยายามเอามาเตือนสตินั้น ยังต้องฝึกปรืออีกมากทีเดียวค่ะ

ครูปอคะ อย่างงี้ต้องเขียนอะไรใกล้ๆตัวก่อนเลยค่ะ คุยกับแม่ถามเรื่องที่แม่อยากเล่า เอามาเขียนให้คุณแม่อ่าน ยามที่มีแม่อยู่ใกล้ๆตัว อย่าให้แม่มีเวลาคิดถึงบ้าน ถามเรื่องเก่าๆนี่รับรองใช้ได้ผลเสมอกับส.ว.ค่ะ แถมเราก็จะได้ซึมซับเรื่องราวดีๆที่แม่ประทับใจไว้อ่านนานๆอีกด้วยนะคะ ไม่ต้องจดๆจ้องๆแล้วค่ะ เริ่มต้นอัดเสียงคุณแม่แล้วก็ถอดมาพิมพ์เล้ย...จะตามไปอ่านนะคะ