รู้ตัวว่าเป็นคนภูไทตอนอายุ 4 ขวบเพราะเพื่อนเว้าลาวกัน แต่ที่บ้านเว้าภูไทและมีไปทำบุญบ้านเก่าที่คำชะอี พออายุ 10 ขวบไปเรียนในเมืองภูมิใจมากที่เราเป็นภูไท เพราะเพื่อน ๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าภาษาภูไทมันมาจากไหนพูดอะไรไปเพื่อนไม่รู้เรื่อง ภูมิใจโคตร ๆๆๆ ย่าบอก 'อย่าเอาหนอย้าไปเฮ๋เด้อ' (อย่าทำเสียมย่าหายนะ) 'แหน๋ย้าอันนี้มันแฮ้ว' ไม่รู้ว่าเราเป็นภูไทที่ไหนแต่ย่าเราสวยมากญาติพี่น้องสวยทั้งนั้น ลูกป้าเราเป็นถึงนางงาม บางคนก็บอกว่าย่าเรามาจากเมืองเว้เมืองวัง ปู่ของเราเป็นคนกลุ่มแรกมาสร้างบ้านแปลงเมืองที่บ้านโพนไค ยายของเราคาดว่าเป็นคนมาจากสวรรณเขตเพราะยายจะปลูกต้นจำปาไว้หน้าบ้าน ยายเอาไว้บูชาพระ และในแต่ละปียายจะต้องไปนมัสการพระธาตุหลวงที่ฝั่งลาว ทั้งย่าและยายอยู่และบอกเล่าภูมิหลังให้เราได้ฟังตอนเราอายุแค่ 8 ขวบเท่านั้นท่านทั้งสองก็ทิ้งปมปริศนานี้ไว้ให้เราค้นคว้าต่อไป เราเกิดที่อำเภอบ้านม่วงย่าเป็นภูไทแท้ยายก็เป็นภูไทและภูมิใจในความเป็นภูไทอย่างมากแม้บางครั้งจะพูดเพี้ยนสำเนียงไปบ้างแต่เราก็รักในความเป็นภูไท

ปลาหาว = ปลาขาว หรือปลากระบอก

หนอ = เสี้ยม

แฮ๋น = แขน

สุด = มุ้ง

โซ้ม = ห้องนอน